| Artikel |
Cabaretière Mylou Frencken liet in haar vorige show zien dat zij de kunst verstaat door op indringende wijze te kunnen zingen en praten over verlies, verdriet, afscheid en gemis. Nu wordt het tijd voor een wat vrolijkere voorstelling. Met ‘Uit bed’ laat Frencken een dag uit haar leven zien. Een dag waarop het gras wordt gemaaid, een dag dat ze zonder jas naar buiten kan, een dag waarop ze haar fietssleutel kwijt raakt, en meer van dat soort dingetjes. Maar juist dit heeft Frencken doen beseffen dat geluk heel klein is en dat je al deze kleinigheden liefdevol moet omarmen.
 Copyright Ton Pors
“We laten het maar zo”, is de zin die Frencken in de eerste vijf minuten constant herhaalt. Het lijkt alsof ze zich aan iedereen irriteert die het leven maar laat zoals het is. Toch is Frencken het er in zekere zin wel mee eens. Waarom zou je elk verrot mandarijntje uit de fruitschaal halen? Morgen ligt er wel weer iets anders te rotten. “We laten het maar zo”, roept ze lachend. Op sarcastische wijze maakt ze het gedrag van sommige mensen uit haar omgeving duidelijk. Zo imiteerde ze een meisje uit haar dochters klas en plaats haar in het hokje “uitlachtrut”. Door stiltes te laten vallen en haar mimiek te gebruiken, heeft ze de zaal snel te pakken. Frencken bezit een goeie timing en weet precies in te schatten hoelang ze op een grap kan doorgaan.
Laat het maar zo
‘Uit bed’ is een luchtige voorstelling. Het bezit goeie grappen, interactie en muziek. Maar het is echter niet alleen luchtig. Frencken stelt zich de gehele show kwetsbaar op. Zo vertelt ze dat ze sinds drie jaar weduwe is en dat ze haar vader pas geleden heeft verloren. Ook vertelt ze dat ze na het overlijden van haar man al een aantal nieuwe mannen heeft gehad maar dat ze er dan toch altijd achterkwam dat zij niet de enige was. Het zinnetje “we laten het maar zo” sluit hier heel mooi op aan. Het is alsof Frencken met deze voorstelling al haar verdriet laat voor wat het is. Alsof ze tegen zichzelf zegt dat ze door moet gaan.
 Copyright Ton Pors
Afwisseling
Tijdens de voorstelling komt een aantal mooie muzikale momenten voor. De liedteksten sluiten goed aan op het voorafgaande verhaal. Ook de afwisseling tussen de instrumenten wordt op een leuke manier gedaan. Tijdens de gevoelige momenten begeleidt Frencken zichzelf op de piano. Wanneer er luchtigheid in het verhaal komt en dus ook in de muziek, is daar Matthias Bierman met zijn gitaar. Jammer was dat hij nadat hij klaar was met spelen weer van het toneel verdween. Het was ook gepast geweest als hij constant op een stoel op het toneel zou zitten. Dan zou hij meer een onderdeel van de voorstelling zijn want dat was hij zeker! Want wat was het een prachtig moment toen de twee samen op een pianokrukje het slotlied speelden. Zo van, “Laat het maar zo!”.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
