| Artikel |
Copyright Sanne Peper Een jonge vrouw schuift aan tafel voor een romantisch diner met haar vriend. Ze is er echter niet bij en dwaalt voortdurend af met haar gedachten. De twee praten wel met elkaar, maar hebben duidelijk geen gesprek. Zenuwachtig loopt ze heen en weer van het tafeltje naar de toilet. Plotseling wordt het te veel in haar hoofd. Ze valt op de grond. De onechtheid van het bestaan maakt dat ze in een onoverkoombare staat van depressie schiet. Zelfs de sigaret die ze opsteekt, blijkt niet echt te zijn. Later komt haar broer bij haar langs. Hij is de enige die haar bestaan kan kleuren met zin. Is hij in staat haar te redden, of zal hij zelf worden meegesleurd naar de donkere wereld waarin zij verkeert?
De voorstelling ‘Till the fat lady sings’ is als een aanklacht tegen de huidige tijdsgeest, waarin de echtheid van dingen nog moeilijk is te vinden. Het is echter geen vervelend of moraliserend betoog. Het is eerder een heldere verhandeling over de innerlijke zoektocht naar de wezenlijkheid van het bestaan. En de pijnlijke eenzaamheid waarmee deze tocht gepaard gaat. Bovendien bevat de zware tekst een ontnuchterende humor die op sommige momenten lucht biedt om op adem te komen. De tekstbewerking van schrijver Casper Vandeputte is intelligent geschreven en puntig en gelaagd opgebouwd. Het levert een bijzonder actuele, treffende en ontroerende voorstelling op. Hij raakt aan universele thema’s – onthechting, zingeving, eenzaamheid – waardoor de voorstelling heel invoelbaar wordt. Vandeputte liet zich inspireren door thema’s uit het werk van onder andere J.D. Salinger, de Amerikaanse schrijver die vrijwillig koos voor een kluizenaarsbestaan en vorig jaar overleed.
Prachtige acteurs
Copyright Sanne Peper Het toneelspel van Sanne den Hartogh en Maria Kraakman is overdonderend. Den Hartogh is de vriend van de jonge vrouw en later haar broer. Hij heeft een cynische en haast eng realistische manier van spelen. Zijn rauwheid raakt tot op het bot. In een geweldig betoog houdt hij zijn zus een confronterende bespiegeling voor terwijl ze, liggend op de bank in de woonkamer, zwelgt in haar eigen verdriet. Ook Kraakman raakt de juiste snaar: ze speelt de jonge vrouw met een treffende waarachtigheid die je zelden ziet op het toneel. De verstilde pijn, haar onschuldige lach, iedere emotie van Kraakman is oprecht en geloofwaardig. Den Hartogh en Kraakman leveren een bijzonder fraaie toneelspelprestatie, die nog lang zal heugen. Ze worden hierin ondersteund door een mooie regie van Erik Whien, die hen in een kleine en intieme setting laat excelleren.
Oostpool
Toneelgroep Oostpool voegt met ‘Till the fat lady sings’ weer een voorstelling toe aan een imposante reeks die het de afgelopen jaren maakte. Het gezelschap heeft de fijne gave om telkens weer voorstellingen te maken die belangwekkend zijn en er toe doen. Daarbij kenmerkt het gezelschap zich door een geweldige groep acteurs en regisseurs met een eigen wijze. Deze voorstelling doet halsreikend uitkijken naar de volgende productie.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|