| Artikel |
Copyright Jan Versweyveld 'Naar Damascus' is een vreselijk toneelstuk. Constant komen er vragen in je hoofd op doordat de hoofdpersoon in een psychose terecht komt en je dat min of meer met hem beleeft. Heden en verleden, werkelijkheid en fantasie lopen door elkaar. Is dit een droom? Is zij nu ook al een monster, net als haar ex? Zijn we al in de hel beland of gaan we eerst nog naar de hemel? Wie is er nog te vertrouwen? Je wordt er zelf bijna gek van, maar het daagt je wel uit om de ietwat langdradige voorstelling tot het eind toe uit te zitten.
Als Karina Smulders in plaats van een geel, een wit jurkje zou hebben aangetrokken had ze bij opkomst op het toneel er echt als een engeltje uitgezien. Het lijkt het begin van een sprookje. Man ontmoet vrouw, ze laten hun exen in de steek, trouwen en leven nog lang en gelukkig. Maar al op het moment dat er ijzeren kooiconstructies tevoorschijn komen, voelt dit tafereel benauwend aan. Al snel lijkt niets meer wat het is. Wat is er met die man (Jacob Derwig), die schrijver is, aan de hand? En wat wil hij bereiken in het leven?
Copyright Jan Versweyveld Symboliek 'Naar Damascus' is geschreven door August Strindberg. Hij schreef drie delen van dit toneelstuk, die modern zijn vertaald en samengevoegd tot één geheel door Janine Brogt. Alhoewel de weg naar Damascus lang duurt, is het autobiografische verhaal van Strindberg goed te behappen. Wel zit het stuk barstensvol symboliek. Duidelijk voorbeeld is een megagroot schilderij van Caravaggio dat op een gegeven moment opduikt waarop de bekering van Saulus (later apostel Paulus) is te zien. Ook de hoofdpersoon in 'Naar Damascus' komt op een keerpunt in zijn leven. Rust wordt hem en het publiek niet gegund, zijn zoektocht naar spirituele verlossing vreet energie.
Jacob Derwig zet een geflipte schrijver neer die een haat-liefdeverhouding heeft met vrouwen. Het is zeker geen makkelijke rol door alle emoties waar de hoofdpersoon doorheen gaat. Heel bedachtzaam speelt Derwig zijn typetje, nimmer is het teveel van het goede. Ook zijn tegenspeelster Smulders heeft haar emoties goed onder controle. Zij wil nog wel eens doorslaan en te hysterisch overkomen, maar nu weet ze alle gevoelens met mate naar buiten te brengen. Samen vormen ze een goed koppel. Maar ook een aantal bijfiguren vallen op. Kitty Courbois hoeft niet eens wat te zeggen; je krijgt al kippenvel als ze als pastor star voor zich uitkijkt in het midden van het podium. En mysterieus is de verschijning van Chris Nietvelt van wie pas later duidelijk wordt wat haar rol is.
Toegankelijk
Copyright Jan Versweyveld Pierre Audi heeft het zichzelf niet makkelijk gemaakt door dit toneelstuk uit te kiezen om te regisseren. Niet voor niets is dit pas de tweede poging om 'Naar Damascus' in Nederland op te voeren. Maar de artistiek directeur van het Holland Festival heeft het redelijk toegankelijk weten te houden. Ook de snelheid is prettig. Toch valt op dat hij het geheel wel groot (met veel licht en muziek) heeft gebracht. Duidelijk merkbaar zijn zijn opera-invloeden, aangezien Audi natuurlijk vooral bekend is als artistiek directeur en regisseur van De Nederlandse Opera. Gevaar is wel dat de voorstelling af en toe wat afstandelijker wordt dan nodig is. Desondanks blijft het fascinerend om naar te kijken, verschillende lagen in het verhaal te ontdekken en vooral te genieten van het spel van de acteurs.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|