Micha Wertheim voor de Grap [Micha Wertheim]

Micha (spreek uit als Miga) Wertheim staat in zijn eentje op het podium. Van een decor is nauwelijks sprake. Er is niets te zien, behalve een ouderwetse geluidsrecorder die er een beetje verloren bij lijkt te staan. Wertheim gaat zijn punt maken en heeft daar eigenlijk helemaal geen rekwisieten bij nodig; zo veel wordt wel duidelijk.

Zich revancheren lijken de magische woorden van de voorstelling ‘Micha Wertheim voor de Grap’, want dat is wat Wertheim doet. Hij komt bijvoorbeeld terug op het moment uit zijn vorige show waarin hij invaliden beledigde. Dit incident viel destijds nogal slecht in de zaal; alle media pikten het vervolgens op en maakten er iets heel groots van. Wertheim neemt uitgebreid de tijd om uit te leggen wat er mis ging, hoe erg het was dat zijn grap niet overkwam en hoe hij het wél had bedoeld. Hij neemt wraak door alle mensen die hem anoniem aanvielen op internet na ‘Het Incident’ op subtiele wijze aan te pakken. “Ene Zwarte Ruiter zei dat hij me kende van onze studietijd. Dus ik dacht: dat is fijn, eindelijk iemand die het kan nuanceren; iemand die het voor me opneemt. Maar wat zei Zwarte Ruiter vervolgens? ‘Al tijdens de studietijd was Micha een arrogante klootzak!’ En inderdaad: het is ook heel arrogant van mij, om iemand die compleet in het zwart is gehuld en voorbij komt galopperen níet te onthouden. Sorry, dat is heel kwalijk van me, Zwarte Ruiter!”

Inspirerend boek
De hele voorstelling is gebaseerd op het uit het Amerikaans vertaalde boek ‘Venster op de werkelijkheid’. Hierin staat dat er tegenwoordig te vaak en te veel nieuws te vinden is, waardoor er eigenlijk te weinig gebeurt om alle nieuwsuitzendingen op een goede manier vol te krijgen. Wertheim refereert aan de truc van journalisten om, als er geen nieuws is, over de media-aandacht zelf te beginnen. “We staan nu bij het neergestorte vliegtuig van Turkish Airlines. Zoals u ziet is er veel pers gekomen, maar er is nog niets bekend. Alle media wachten nu op de persconferentie.” Dat briljante boek, waarvan je tijdens de hele voorstelling denkt: ‘Dat moet ik echt gaan lezen!’, blijkt overigens (jammer genoeg) door Wertheim verzonnen te zijn.

Israël
Dat boek is de rode draad van de voorstelling, al blijkt dit niet altijd even duidelijk te zijn, want Wertheim maakt graag en vaak zijsprongen. Zo komt het feit dat Wertheim joods is bijvoorbeeld ook uitgebreid aan bod tijdens zijn show. Als hij het onderwerp Israël aansnijdt, wordt de sfeer merkbaar ongemakkelijk in de zaal. “Iedereen vraagt zich altijd af: wat hebben joden toch met Israel? Dat kan ik heel gemakkelijk beantwoorden. Iedere jood wordt namelijk elk jaar uitgenodigd voor een speciaal congres in Jeruzalem. Daar, op die geheime bijeenkomst, wordt van alles besloten over de rest van de wereld. Over jullie dus. Tijdens dit congres dat ‘Wereldheerschappij’ heet, worden alle belangrijke beslissingen voor dat jaar genomen.” Buldergelach volgt; je hoort de zaal haast denken: ‘Gelukkig! Geen politieke verhandelingen over het Israel-Palestina conflict, we mogen hierom láchen!’

Briljant maar soms langdradig
Er wordt sowieso behoorlijk veel gelachen, want Wertheim is enorm geestig. Hij heeft een briljante, verfijnde vorm van humor en maakt erg intelligente grappen. Wertheim is zelfverzekerd en rustig en stopt niet met praten voordat hij heeft gezegd wat hij wilde zeggen. Dat is tegelijkertijd ook zijn handicap: hij heeft soms de neiging te lang op een onderwerp door te gaan. Hierdoor wordt iets wat hilarisch begint soms toch wat langdradig. Het zou daarom voor het publiek prettiger zijn als er halverwege een pauze wordt ingelast.

Heer en meester
Ondanks het feit dat Wertheim soms iets te breedsprakig is, blijkt hij heer en meester op het podium te zijn. Hij domineert door zijn scherpte en intelligentie het publiek. De mensen in de zaal krijgen af en toe op hun kop als ze dat in zijn ogen verdiend hebben. Gelukkig pikt hij er niemand persoonlijk uit, maar blijkbaar voelen mensen zich toch aangesproken, want het gebeurt regelmatig dat iemand iets roept vanuit de zaal of gewoon hardop reageert op wat hij zegt. Er is dus echt sprake van interactie. Wertheim doet dan misschien niet aan wereldheerschappij, hij is wel de koning van het podium.