| Artikel |
Regie: Liesbeth Coltof.
TONEEL
 Copyright Sanne Peper
Dit is niet alleen zo’n beetje de samenvatting van het boek, geschreven door Theo Thijssen in 1923, maar ook van het toneelstuk. Er is slechts één belangrijk verschil: bij de voorstelling is ook muziek en zang te horen. Deze muziek is speciaal gemaakt voor de voorstelling, door Theo Nijland en Maarten van Roozendaal. Verder kom je niet voor verrassingen te staan, als je het boek kent. En dat is niet erg, want het boek is fantastisch en dus is met het verhaal van het toneelstuk ook weinig mis. Er wordt daarbij handig gebruik gemaakt van een slimme toneelfoef: namelijk twee acteurs die Kees spelen. De echte en zijn fantasie.
Slecht verstaanbaar
 Copyright Sanne Peper
Vader gaat dood
Zoals gezegd, de vader van Kees gaat dood. Het wordt door de acteurs en de regisseur heel knap duidelijk gemaakt hoe goed Kees en zijn vader het met elkaar kunnen vinden. Bijvoorbeeld wanneer Kees een pak krijgt aangemeten door zijn oma, waarin hij zich zichtbaar doodongelukkig voelt. Zijn vader verzint dan een bruikbare smoes voor hem, zodat hij zonder iemand voor het hoofd te stoten tóch dat pak niet aan hoeft. Deze verstandhouding met zijn vader is absoluut een van de sterkste punten van het toneelstuk. Ondanks (of misschien wel juist daardoor) hun nadrukkelijk goede band, denkt Kees na zijn vaders dood vooral aan Rosa Overbeek, het leukste meisje van de klas. De fantasie-Kees voelt zich vervolgens daarover weer schuldig. Herkenbaar, dit. Hebben we niet allemaal zo onze trucjes om niet te veel aan moeilijke dingen te denken?
 Copyright Sanne Peper
Voor kinderen?
Deze voorstelling is voor iedereen vanaf acht jaar. Toch is het bepaald geen kindervoorstelling. Voornamelijk doordat de originele, archaïsche taal uit de tijd waarin het boek verscheen wordt gesproken. Hierdoor ontgaat een zeer groot deel van de tekst de kinderen volledig. Ook zijn de rollen niet allemaal even duidelijk uitgewerkt. Er is bijvoorbeeld op een gegeven moment een huurster, maar zij bemoeit zich ook met de opvoeding van Kees. Wat haar functie in het geheel precies is, wordt niet duidelijk. Verder duurt de voorstelling behoorlijk lang voor kinderen. Anderhalf uur voor de pauze en daarna nog een lang stuk. Een meisje uit het publiek vatte het treffend samen na een uur te hebben stilgezeten: “Mama, ik wil dat het pauze is.” En toch, ondanks de imperfecties, is het een mooie voorstelling.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
