Zaterdag 23 mei, een prachtige dag met een stralende zon en strakblauwe lucht. Het is erg druk in het centrum van Utrecht, maar in de winkelstraten en op terrasjes is weinig te merken van Festival aan de Werf. Hiervoor is de Neude gereserveerd. Daar staat het hoofdpodium waar diverse presentaties worden gegeven, muziek wordt gedraaid en diverse bands optreden. Wat direct opvalt, is de grote en kleurrijke pinguïn genaamd Michael Moore. Een opblaasbaar kunstobject dat de kreet van Festival aan de Werf 2009 uitdraagt: “Get Real”. Een kreet die wil zeggen: wees bewust van waar je mee bezig bent. De pinguïn staat op een groot dakterras waar mensen aan grote picknicktafels van de optredens op het grote podium kunnen genieten. Op de begane grond bevinden zich diverse bars voor eten en drinken en voor het podium zijn zelfs diverse loungeplekken met comfortabele kussens gecreëerd.
Verspreid door de hele stad zijn diverse voorstellingen te zien. Sommige wat verder weg dan anderen, maar in principe allemaal op loopafstand. Wel is het verstandig om rekening te houden met de afstanden en de begintijden van de voorstellingen bij reserveringen. De voorstellingen willen nog wel eens wat langer duren en liggen niet allemaal even dicht bij elkaar. Een beetje bekendheid met de stad of een kaart kan dan ook goed van pas komen. Wel zijn de locaties goed bereikbaar, is de informatievoorziening goed en zijn in de stad diverse palen te vinden met bewegwijzering van Festival aan de Werf.
Diversiteit in beleving
Naast een festival voor theater, muziek en beeldende kunst is Festival aan de Werf ook een mooie gelegenheid om een beeld te krijgen van de diversiteit in Nederlands en buitenlands belevingstheater. Veel voorstellingen zijn dan ook gericht op interactie met het publiek. Goede voorbeelden hiervan zijn de voorstellingen ‘De grote beweging’ van Dries Verhoeven, ‘Blinds’ van James Beckett en ‘Roberto 1’ van het NUT. Drie zeer sterk van elkaar verschillende voorstellingen in drie verschillende disciplines, maar allen met als doel het publiek te activeren en aan het denken te zetten.
De grote beweging
‘De grote beweging’ is een film die nooit eerder is vertoond en na afloop nooit meer vertoond zal worden. Dat wordt de kleine groep mensen verteld die zich hiervoor bovenaan de roltrappen bij het Jaarbeursplein verzamelen. Een bijzonder begin dat wat wenkbrauwen doet fronsen bij het publiek, al wordt het wat haperend verteld. Na deze introductie wordt het publiek opgedragen de begeleider in een rechte lijn te volgen naar de kleine bioscoop onderaan de roltrap. Daar aangekomen wordt het publiek naar een kleine ruimte geleid, die omgebouwd is tot een intiem bioscoopzaaltje.
Copyright M v/d Vliet
Het verhaal is interessant en amusant en de link tussen het beeld en de tekst is duidelijk aanwezig. De film laat de moderne mens zien, zijn omgang met de medemens, zijn eeuwige haast en de eeuwige tassen die hij meedraagt. Aan het einde van de film komt ook het publiek zelf nog even in beeld. Desondanks is de voorstelling wat langdradig en is het moeilijk om geconcentreerd te blijven kijken. Het is erg veel tekst om te lezen, de stem en taal van de vrouw maken de tekst lastig te volgen en ook het beeld leidt uiteindelijk erg af doordat het te lang duurt. Samen met de rustige muziek heeft dit een bijna slaperige uitwerking op het publiek, zo blijkt uit de paar mensen die in slaap zijn gevallen.
Blinds
Copyright Wiebke Wilting
Nadat zich nog enkele lagen luxaflex hebben vertoond, wordt er door de aanwezigen nog een blik op de folder geworpen. De wetenschap van de achterliggende betekenis van deze voorstelling maakt het beter te waarderen. Je snapt de belangrijke functie die de geluiden en het lichtgebruik hebben. De gevoelens die deze teweeg brengen: de nieuwsgierigheid bij de eerste klik en eerste paar luxaflexen, het ongeduld en de irritatie en tot slot een soort apathisch blijven kijken zonder hoop ooit nog iets onthuld te krijgen. Daarbij is de illusie van afstand die gewekt wordt door de verkleining van de luxaflexen erg goed neergezet en is de lichtinstallatie erg sterk. Door de verschillende soorten verlichting wordt er diverse keren opnieuw hoop aangewakkerd bij het publiek op de onthulling van iets.
Toch is het erg moeilijk om te accepteren dat je 45 minuten kijkt naar op- en neergaande luxaflex. Na een tijdje wordt het publiek stil, ebt het gevoel van ongemak zachtjes weg en daalt er een soort rust neer. Deze rust maakt het echter erg moeilijk geconcentreerd te blijven kijken naar de diverse luxaflexen en dit mondt bij enkelen uit in een soort slaperigheid. Daarbij is irritatie toch een erg sterke emotie bij deze voorstelling zo blijkt uit het verontwaardigde gemompel van diverse mensen uit het publiek bij afloop.
Roberto 1
Copyright Sanne Leufkens
Gedurende de voorstelling wordt het onderzoek aan de hand van diverse vragen aan het publiek, “Wie heeft er wel eens iemand vermoord? Handen graag.”, afgewisseld met het verhaal van een man die zijn vader heeft vermoord. Deze afwisseling houdt het publiek erg actief en de overgangen naar het verhaal van de moordenaar zijn scherp en goed neergezet. Er wordt zeer sterk gespeeld en de scènes zijn meeslepend en houden het publiek sterk in zijn greep. De voorstelling heeft een sterke maatschappelijke betekenis die er bij het publiek als zoete koek ingaat. Door de actieve deelname aan het onderzoek wordt het publiek bewust gemaakt van de dunne lijn tussen held en moordenaar. Een prachtige verwoording hiervan is dan ook het citaat in de beschrijving van de voorstelling: “Ik had rustig op willen staan en de wereld willen redden. Maar ergens ging het mis.”
Een zonnig en divers festival
Een mooie afsluiting van de dag zijn de diverse bands die in de avond op het hoofdpodium op de Neude spelen. De avond is absoluut erg sfeervol op het plein en lekker druk. Festival aan de Werf is een gevarieerd, gezellig en rijk festival dat het bezoeken waard is.
