| Artikel |
De vijf vrienden in ‘Er moet licht zijn’ leiden een ogenschijnlijk onbezorgd leven. Het leven staat in het teken van feesten en het nastreven van een hedonistisch bestaan. Dat ook deze groep jonge vrienden te maken krijgt met bezinning, blijkt als één van hen (een mooie en ontroerende rol van Sanne den Hartogh) huilend wakker wordt en bij zijn vrienden te rade gaat wat de reden hiervoor kan zijn. Niet geheel overtuigd van zijn probleem proberen sommigen hem te steunen, terwijl anderen zich meer bezig houden met het feest dat komen gaat. Het feest wordt echter niet gehaald.
Copyright Ben van Duin De vrienden bewegen zich op een groenkleurig palet van 12.000 blinkende, lege wijnflessen; een mooie en symbolische vondst. Het dartelen wordt hen ernstig beperkt door het oneffen speelvlak en weerspiegelt de fragiele positie die zij innemen in de grote mensenwereld. Ze balanceren letterlijk tussen een wereld van uitbundige losbandigheid en verantwoordelijkheden die met het ouder worden gepaard gaan. De vanzelfsprekendheid van hun vriendschappen lijkt net zo breekbaar als de glazen flessen waarop ze zich voortbewegen.
Scherpe tekst
Copyright Ben van Duin De jonge schrijver Hannah van Wieringen (1982) tekende voor de tekst, die zich kenmerkt door een losse stijl, dromerige romantische bespiegelingen, maar ook haperingen en onafgemaakte gedachtegangen. De twijfels richten zich op de waarde van vriendschap en liefde voor elkaar. De grote vragen van het leven zijn speels gelardeerd door een lange brij aan mijmerende gedachtes. Deze stijl werkt sprankelend, maar wekt ook vragen op. Net als de spelers dieper op een onderwerp ingaan, worden de bespiegelingen bruut onderbroken door één van de vrienden met een luidkeels: “Prosecco?” De spanningsboog van de vijf vrienden lijkt kort. Hierdoor blijft de tekst wat aan de oppervlakte, maar misschien is dat ook wel exemplarisch voor de generatie waar Van Wieringen deel van uitmaakt.
Copyright Ben van Duin Jong ensemble
De acteurs spelen tegelijkertijd zichzelf en ook hun personage en dat werkt opvallend verfrissend. Ze hebben allen een gelijkwaardige rol en kunnen dus ook allen excelleren. Ook bij deze voorstelling valt weer op wat een stel getalenteerde, jonge honden toneelgroep Oostpool aan zich heeft gebonden. Het enthousiasme en spelplezier spat er van af en dit zorgt ervoor dat je constant geboeid blijft kijken, benieuwd naar wat er komen gaat. Ook de lichte en snelle regie van Marcus Azzini draagt hier aan bij. Deze voorstelling is een ode aan de vriendschap en het zal menig bezoekend vriendengroepje aan het denken zetten over hoe men zich tot elkaar verhoudt.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|