Een avondje Bergkamp [Mojo Theater]

Arie is met zijn partner Kim op vakantie in Spanje tijdens het WK-voetbal van 1998. Op de avond dat het Nederlands elftal moet voetballen, wil Arie op zijn hotelkamer de wedstrijd kijken en nodigt daarvoor zijn vrienden, Edo en Bob uit. Dat had hij beter niet kunnen doen, want de aanwezigen zijn meer geïnteresseerd in andere zaken dan in een avondje voetbal. Ondanks Arie’s verwoede pogingen om de wedstrijd te kunnen zien, mist hij het legendarische doelpunt van Dennis Bergkamp.

Het origineel ‘An evening with Gary Lineker’ is vertaald vanuit het Engels en door de vijf acteurs (Arie Koomen, Edo Brunner, Kim Goedegebure, Renate Reijnders en Bob MacLaren) met grappen en grollen bewerkt tot een echt Nederlands plaatje. Volgens de makers zelf zou deze voorstelling gaan over het verschil tussen mannen en vrouwen, dat volgens hen echt goed zichtbaar wordt als de man voetbal wil kijken en de vrouw wil kletsen. Dát verschil wordt amper aangeroerd. Wel wordt heel goed duidelijk dat er een verschil is tussen mannen die van voetbal houden en mannen die doen alsof ze van voetbal houden. De beide vrienden leuteren namelijk ongegeneerd door de wedstrijd heen, terwijl Arie wanhopig probeert zijn voetbalavondje ongestoord door te komen.

Het recept
Op de achterwand worden bij aanvang de ingrediënten van de voorstelling getoond: een lepel toneel, een lepel klucht, twee lepels cabaret en een heleboel slap gelul. Dat laatste is inderdaad in overvloed aanwezig en de uitdrukking is dan ook goed gekozen, zeker gezien de vele platvloerse en schunnige grappen. De acteurs spelen een cabareteske versie van zichzelf. Ze gebruiken hun eigen namen en vertellen deels waargebeurde anekdotes, bijgestaan door videobeelden die ook weer op de achterwand worden geprojecteerd. Er worden veel grappen gemaakt met betrekking tot het tijdsbeeld. Sinds het WK van 1998 is er wereldwijd natuurlijk veel gebeurd en daarover wordt op hilarische wijze gespeculeerd met bijvoorbeeld grappen als “De kans daarop is net zo groot als de kans dat een neger president van Amerika wordt”.

Cabaretkomedie
Alle elementen van een klucht zijn aanwezig. De naïeve vriend (Edo), de macho kennis (Bob), de ontevreden vrouw (Kim) en de femme fatale (Renate) draaien om elkaar heen, gaan op en af door de nodige deuren en hebben geheime rendez-voustjes op het balkon. Maar de kracht van komedie – karakters die heel serieus met het verhaal bezig zijn - wordt niet bereikt en dat komt door de twee lepels cabaret die door de voorstelling zijn gemengd. Om de haverklap stapt een acteur uit zijn rol om het publiek aan te spreken in een stukje stand-up comedy. Er is zelfs een moment waarop Edo Brunner de voorstelling stil legt om zijn beklag te doen over een zoenscène die niet loopt zoals hij het wil. Allemaal heel komisch natuurlijk, op het toneel staan immers vijf zeer goede cabaretiers, maar verwarrend is het af en toe wel. Zeker als dan opeens de draad van het verhaal weer wordt opgepakt. Het verhaal doet er kennelijk niet zoveel toe en wordt meer gebruikt als leidraad om de chaos in banen te leiden. Want chaos ontstaat er en niet zo’n klein beetje ook. Maar dat hoort zo; dat is dan weer die ene eetlepel klucht. Een hele nieuwe manier van theater maken dus en hoewel het hier en daar best nog wat bijgeschaafd mag worden, staat ‘Een avondje Bergkamp’ gelijk aan een avondje keihard lachen.