| Artikel |
De Parade 2009
De theaters sluiten de deuren voor de zomerstop, de dagen worden langer, de temperaturen worden hoger, dus wat is er nu heerlijker dan je buiten tussen theatermakers te begeven?! En andersom natuurlijk, want zo werkt het ook op de Parade; de makers paraderen regelmatig over het terrein om ervoor te zorgen dat de tenten goed zijn gevuld. Het programma is weer erg divers: dans, toneel, mime, komedie, muziek en meer. De Parade is dit jaar te vinden in Rotterdam (11 - 21 juni), Den Haag (26 juni - 5 juli), Utrecht (10 - 26 juli) en Amsterdam (31 juli - 16 augustus). Theaterjournaal is erbij en doet regelmatig verslag.
Bekijk ook ons fotoverslag.
AMSTERDAM
15 augustus
Het is niet erg druk vanavond, wat je misschien wel zou verwachten. De voorlaatste dag van de Parade 2009 begint met wat wolkenvelden, die echter al snel plaats maken voor een zomerzon.
Twist [Wereldband]
 Copyright J.W.van der LugtHet lijkt wel of ze allemaal uit de film 'The Idiots' zijn gekropen, de zes mannen van de Wereldband. Allen zijn ze kreupel. Armen zijn ingegipst, hoofden zijn ingesnoerd met verband, anderen lopen met krukken en de zieligste van allen zit zelfs in een rolstoel. Dit rariteitenkabinet kan toch geen energieke show neerzetten, zoals de flyers ons deden geloven? Niets is minder waar. Zodra de eerste noot is gespeeld, ontstaat er een bijzonder energiek en kolderiek stuk muziekcabaret. De spelers bespelen in totaal 54 muziekinstrumenten en wisselen elkaar in rap tempo af. Samen bespelen ze elkaars instrumenten en dat gaat hen allemaal fantastisch goed af. De volgorde van de nummers wordt bepaald door het publiek dat een keuze moet maken tussen een witte en gouden envelop. In de envelop zit het nummer dat gespeeld gaat worden. De mannen van de Wereldband beschikken over een zeer breed scala en wisselen Afrikaanse nummers af met franse rap, disco, motown en noem het maar op. Hun enthousiasme slaat over op het publiek, dat luid gillend op de banken staat mee te deinen. Wat een geweldige show brengt de Wereldband hier op de planken. Ga deze voorstelling absoluut zien! Komend seizoen spelen ze 90 keer in de provincie en in december staan ze geprogrammeerd in de Kleine Komedie in Amsterdam. (Chris Belloni)
Het laatste weekend van de Parade breekt aan en dat is goed te merken. Overal staan rijen, bij de ingang, de eettentjes en de plekken waar voorstellingen worden opgevoerd. De laatste dagen zijn er ook weer voorstellingen geprogrammeerd die nog niet eerder te zien waren.
Goed fout [Van Houts en De Ket]
 Copyright C. van der LindenHet succesvolle duo Van Houts en De Ket staat ook dit jaar weer met een voorstelling op de Parade. Samen met Joke Tjalsma en Tina de Bruin spelen zij het stuk ‘Goed fout’, een cynische klucht over het goed en fout in de Tweede Wereldoorlog. Joop Bakker (George van Houts) woont samen met zijn vrouw (Joke Tjalsma) in een Amsterdamse pijpenla. Zodra de rijke joodse acteur de Meester (Tom de Ket) zich ingekocht heeft bij dit stel met voedsel- en kledingbonnen ontstaat er een kat-en-muisspel, waarbij de acteur alle trucs uit de kast trekt om niet door de Duitsers te worden gevonden. De klucht die zich dan ontvouwt, is flauw en weet geen moment te boeien. Er zijn veel personagewisselingen, die met de nodige verkleedpartijen en chaos gepaard gaan. Ook wordt er extreem overdreven geacteerd, daar hebben Van Houts en De Ket sowieso wel een handje van. Een fijne uitzondering op het flauwe geheel vormt de licht hysterische Joke Tjalsma die vilein en geraffineerd speelt. Maar verder worden de personages allen zeer stereotype neergezet. De joodse acteur is machtig en rijk, de enige vrouw die in het verzet zit heeft een rode pruik op en de Duitse soldaten gaan luid schreeuwend over het toneel. Kamptheater kan boeiend zijn, maar niet als dezelfde stereotyperingen steeds weer uit de kast komen. Ook de woordgrappen ontstijgen niet het niveau van de grappen die doorgaans aan de borreltafel aan bod komen. Middelmaat is troef in ‘Goed fout’, die eerder neigt naar fout, dan goed. (Chris Belloni)
Atreus noch Thyestes [Justus van Dillen en Xander van Vledder]
 Copyright C. van der LindenAtreus (Xander van Vledder) en Thyestes (Justus van Dillen) zijn twee broers die elkaar na lange tijd weer zien. Hun levens zijn uit elkaar gegroeid en ieder heeft een eigen pad bewandeld. Althans, dat lijkt zo. Naarmate het verhaal vordert blijken ze nog steeds een bepalende rol in elkaars leven te spelen. Op de afgesproken plek ontmoeten ze elkaar in een restaurant in Parijs. In het restaurant ontvouwt zich de Griekse mythe tussen de beide broers. De ingrediënten voor dit psychologische steekspel zijn klassiek: eer, wraak, offer, trouw. De broers torsen beiden hun zware familieverleden mee en de voorspelling die het orakel hen ooit deed. Thyestes heeft de boodschap meegekregen om een kind te verwekken bij zijn dochter, wat door de samenloop van omstandigheden de vrouw van broer Atreus is. Atreus daarentegen heeft van het orakel meegekregen om Thyestes een maaltijd te bereiden waar zijn bloedeigen kinderen in zijn verwerkt. Maar krijgt de toekomst ook het beloop zoals het orakel deed verkondigen? Xander van Vledder en Justus van Dillen spelen op zeer geloofwaardige wijze deze zware voorstelling. Ze zijn beiden vaardig in hun rol en weten het verhaal goed over te brengen. En dat is niet gemakkelijk, want zoals in veel Griekse tragedies wordt je murw geslagen met namen en ingewikkelde familieconstructies. In een sobere enscenering slaan zij zich gebroederlijk door de lange lappen tekst heen. Voor de liefhebbers van teksttheater is ‘Atreus noch Thyestes’ een absolute aanrader! (Chris Belloni)
Oh?!Hallo [Bram van der Heijden en Isil Vos]
 Copyright C. van der LindenBram van der Heijden en Isil Vos namen met hun afstudeervoorstelling ‘Oh?!Hallo’ contact maken als uitgangspunt. Op allerlei manieren maken mensen contact met elkaar, of juist helemaal niet. Van der Heijden en Vos maken snelle montages waarin zij op verschillende wijze contact maken met elkaar. Ze spelen zichzelf, maar doen zich voor als vreemden. Zo zit hij op een bankje en komt zij nietsvermoedend naast hem zitten. Blikken schieten heen en weer en maken plaats voor een voorzichtige, verlegen lach. Ook zien we een meer uitbundige ontmoeting. Hij loopt met een roos en overhandigt de bloem aan haar. Zij is verrast en weet zich geen houding te geven. Er is ook een passionele ontmoeting, dan vallen ze elkaar als geliefden in de armen. Een schuchtere ontmoeting waarbij beiden de i-pod ophouden, angstig om echt contact te moeten maken. En een mislukte ontmoeting, waar twee jonge mensen om elkaar heen draaien, zoekend naar de juiste woorden. Van der Heijden en Vos proberen met deze voorstelling te laten zien dat we leven in een maatschappij met aangeleerde gedragscodes en dat het verrassend kan zijn om juist vreemde mensen eens luidruchtig gedag te zeggen. En dit lukt hen aardig. Ze spelen zichzelf en dat is heel verfrissend en ontroerend om te zien. Er is veel interactie met de zaal en dat gaat ze beiden enorm goed af. Ze spelen de zaal plat door hun open houding en beheerste spel. Na het zien van deze voorstelling wil je hen beiden in de armen sluiten. Wat een ontluikend mooi stuk. (Chris Belloni)
12 augustus
Aap [Theater EA]
Ga ‘Aap’ zien!
Hoewel, het is beter hier niet heen te gaan als je van oppervlakkig en luchtig theater houdt. Want 'Aap' confronteert. En hoe! Misschien komt het door het aangrijpende verhaal van Kafka. Of misschien komt het door de kleine tent en het podium dat er direct aan vastzit. Hierdoor komt het verhaal letterlijk dichtbij. Of doordat de acteur de mensen in de zaal écht aankijkt in plaats van de toneeltruc te gebruiken om over het publiek heen te kijken. Wees niet verbaasd als je op een gegeven moment zelfs emotioneel wordt. Want deze voorstelling gaat over “Aanpassen of oprotten” en “In wonderen geloven, maar wél in wonderen die door mensen gemaakt worden.”
 Copyright Tim Norden
De man op het toneel die zich heeft aangepast, was eerst een vrij levende aap. Toen hij door middel van pistoolschoten op brute wijze gevangen genomen werd, is alles anders geworden. Hij besloot alle schepen achter zich te verbranden en niet meer achterom te kijken. Hij werd zelfs een mens. Een mens die alle apengewoontes moest afleren, alcohol moest leren drinken, de taal moest leren spreken en zijn eigen apenverhaal uiteindelijk zou gaan ridiculiseren als spreekstalmeester op het toneel. De link met het altijd actuele thema integratie/ assimilatie kan niemand ontgaan.
Alles is goed gedaan en mooi uitgewerkt aan deze voorstelling; de gekromde apen-handjes van de acteur aan het begin van de voorstelling wanneer hij probeert te schrijven. De manier waarop hij zijn bril opdoet. Of zijn broek aantrekt. Het aapachtige grijnzen. De lieve, maar woeste en getergde blik in zijn ogen. Zijn perfecte dictie. Werkelijk alles klopt, het is geloofwaardig en waarachtig. Deze acteur vóelt de pijn van de aap. En het publiek na afloop ook. (Simcha Tas)
Wir haben Sexappeal [Sven Ratzke en de Konrad Kosseleck Big Band]
In de categorie ‘luchtig muziektheater’ is er nog deze voorstelling. In rap tempo wordt er gedanst, gezongen, het publiek vrijpostig betast en gegrapt. De zang is mooi (en grotendeels in het Duits). Ook wordt er prachtig muziek gespeeld door de Big Band. Vooral de pianist weet te ontroeren. Waarom alles voornamelijk in het Duits plaatsvindt, wordt niet duidelijk en heeft, naast het komische effect, geen toegevoegde waarde.
 Copyright Tim Norden
Dit is wat het publiek wil, dus dit is wat het publiek ook kríjgt. De grote tent van Het Circustheater zit zó bomvol dat er verschillende mensen in de gangpaden moeten staan. Iedereen heeft hoorbaar lol en regelmatig moet er iemand uit het publiek improviseren. Een meisje danst bijvoorbeeld spontaan zo mooi en sensueel mee, dat het lijkt of het van tevoren is ingestudeerd. De sexy Sven Konrad is met recht een diva en een egotripper. Zoals hij zelf ook uitgebreid vertelt. Maar wél een leuke. (Simcha Tas)
10 augustus
Bist du bei mir [Het De Mirando Quartet]
 Copyright Chris BelloniEr is altijd wel een kamer vrij in het hotel en dat is niet zo vreemd. Herman, de nukkige, oude receptionist, jaagt de hotelgasten eerder weg dan dat hij ze welkom heet en de olijke schoonmaakster Olga werkt een ieder op de zenuwen. Samen vormen zij het comité van ontvangst in het enige hotel van het dorp. Dan, aan de vooravond van het Vijfde Landelijke Solisten Concours, checken Ellie en Jaap in. Dan is het gedaan met de rust in het hotel. Ellie en Jaap zijn niet naar het hotel gekomen om hun uitgebluste huwelijk van wat nieuwe energie te voorzien, maar omdat Ellie vastberaden is om het Concours te winnen. Als Ellie het hotel verlaat om aan de voorrondes van het Concours deel te nemen, glipt Olga met Jaap een slaapkamer in. Ook Herman en Olga zijn al tijden op elkaar uitgekeken. Ze zijn – net als Ellie en Jaap - onaardig tegen elkaar en misgunnen elkaar ieder geluk. Toch valt er in deze voorstelling heel wat te lachen. Er wordt subtiel gespeeld en de onderhuidse spanning is voelbaar. De dialogen zijn gevat en scherp geformuleerd. En er wordt veel in gezongen, soms zelfs opvallend mooi. Als Herman en Jaap dronken aan de bar het lied ‘Bist du bei mir’ aanheffen, zitten de heren ontroerend zij aan zij. De klankkleur van beiden past treffend. Het De Mirando Quartet brengt met ‘Bist du bei mir’ een lachwekkende, lichtvoetige voorstelling. (Chris Belloni)
Bonnie en Clyde [Annechien Koerselman]
 Copyright Joris-Jan BosWerkeloosheid, recessie en weinig kansen op maatschappelijk geluk. Zomaar wat termen, die op de huidige tijd van toepassing zouden zijn. Maar niet in de voorstelling Bonnie en Clyde, want hier hebben ze betrekking op de roaring twenties van de vorige eeuw. De setting van de voorstelling is prachtig. Als decor is gekozen voor een salon, met klapdeuren en luxaflex doorzeefd met kogelgaten. Joost Claes (advocaat Parcival Henkins), Daan van Dijsseldonk (Clyde) en Roos Eimers (Bonnie) zetten een geweldige voorstelling neer waarin met duizelingwekkende snelheid een kijkje wordt gegeven in het woeste Wilde Westen, waarin de sheriff jacht maakte op bandieten en andersom. Het roekeloze bandietenstel Bonnie en Clyde jagen een romantisch leven na zonder wetten en regels. Ze leven gewoon op gevoel. Samen trekken ze al plunderend rond, genietend van de aandacht die ze krijgen. Joost Claes is een overtuigende verteller die het publiek meevoert naar ver vervlogen tijden. En Van Dijsseldonk en Eimers zetten een boevenstel neer waar je van gaat houden. In deze romantische cowboycomedy wordt gedanst en gezongen, geschoten en geroofd. Allemaal ingrediënten voor een voorstelling vol vermaak. ‘Bonnie en Clyde’ is een flitsende voorstelling die bol staat van de adrenaline. (Chris Belloni)
9 augustus
Zondagavonden zijn meestal wat rustiger op de Parade, omdat veel mensen de volgende dag weer moeten werken. En dat is voor de verandering eigenlijk ook wel eens fijn. Niet alleen omdat iedereen zijn fiets dan voor de deur kwijt kan; de voorstellingen zijn tenminste niet meteen uitverkocht. Hoewel, ook nu moet je er bij sommige voorstellingen nog steeds heel snel bij zijn!
Zap Holland [Zap]
 Copyright Tim NordenHet gegeven is simpel en bij de Paradegangers al jaren bekend. Toch blijft het gewoon werken. Dus om maar even een mooi ‘Hollands’ spreekwoord te gebruiken: never change a winning team. ‘U kiest, wij spelen!’ is en blíjft het motto van Zap. Een aantal jaren geleden kreeg het publiek al een fantastische voorstelling over de Oude Grieken te zien, dit keer is het thema Holland en haar historie aan de beurt. Met oranje en rood-wit-blauwe lintjes beslist het enthousiaste publiek over het lot van de acteurs. Nu ja, figuurlijk dan. In sneltreinvaart komt de vaderlandse geschiedenis voorbij, inclusief het volkslied waarbij iedereen geacht wordt te gaan staan. De stukjes zijn kort en zitten heel knap in elkaar. Soms worden er bijvoorbeeld alleen maar teksten uit Nederlandse liedjes of uitspraken van politici als tekst gebruikt. Ook poppenkastduo Jan Klaasen en Katrijn ontbreekt niet! Het is regelmatig zo grappig dat de acteurs letterlijk op hun lippen moeten bijten om niet zelf in lachen uit te barsten. Er is slechts een minpuntje: de begin- en eindliedjes zijn grotendeels onverstaanbaar doordat de acteurs zo binnensmonds zingen. (Simcha Tas)
 Copyright Tim Norden
Net wanneer je denkt: "mwah, wel aardig gedanst, maar het is verder niet echt bijzonder..." gebeurt er iets onverwachts. Deze verrassing máákt de voorstelling in feite helemaal. Het publiek gaat dan ook volledig uit zijn dak. Het is daarbij spijtig dat de gitarist/ verteller geen grotere rol had, want deze jongen heeft duidelijk meer in zijn mars. De dansvoorstelling is wellicht niet het allerbeste wat de Parade dit jaar te bieden heeft, vermakelijk en leuk om naar te kijken is het in ieder geval zéker! (Simcha Tas)
7 augustus
Gelukkig is de enorme benauwdheid van eerder deze dag ’s avonds verdwenen. Sterker nog: de meisjes met korte rokken aan waren er niet op voorbereid dat het echt koud zou worden door de harde wind. Het was hierdoor wel goed uit te houden in de tenten. Zou het daardoor zijn gekomen dat er zo veel voorstellingen op De parade uitverkocht waren?
Los [Toneelgroep Oostpool]
 Copyright Tim NordenDe voorstelling ‘Los’ op de Parade is al door Theaterjournaal gerecenseerd. Waarom zouden we er dan nógmaals aandacht aan besteden? Omdat er gisteren iets unieks te zien was op het podium. Naast de negen acteurs die op zeer geestige wijze de Hollandse feestjes op de hak namen, werd de tekst van elke acteur vertaald door een gebarentolk. Een hele prestatie, want de teksten kwamen in rap tempo voorbij. Waarschijnlijk kenden alle tolken het script uit hun hoofd. Deze bijzondere voorstelling was ook ingenieus aangepakt. De doventolken waren in het zwart gekleed, zodat de aandacht naar de acteurs zou blijven gaan. De tolken fungeerden als schaduwacteurs en uit de details van hun outfit bleek welke acteurs ze vertaalden. Of eigenlijk: wie zij voorstelden. Maar gewild of ongewild, door de verdubbeling van het aantal mensen op het podium was de sfeer ineens een stuk gezelliger. Ook zorgden de doventolken voor nog meer humor in het stuk. Zo moesten ze natuurlijk gewoon vertalen wat er op het podium gezegd werd, maar de tolk van de nerd van het gezelschap stapte regelmatig uit haar rol door hem een beetje te knuffelen of juist door te weigeren om te vertalen wat hij zojuist had gezegd. Eigenlijk zouden de tolken er altijd bij moeten zijn, zodat doven ook naar de Parade kunnen zonder zich letterlijk buitengesloten te voelen. En al helemaal als het zo goed wordt aangepakt als bij ‘Los’. Hulde! (Simcha Tas)
In het vlees [Van geigermen]
 Copyright Tim Norden‘In het vlees’ is een dansvoorstelling, maar er wordt ook in gesproken. Eigenlijk te veel, want de teksten voegen nauwelijks iets toe aan de op zich mooie dansen. Een man en een vrouw vertellen alle twee over hun eerste verliefdheid en hun eerste seksuele ervaring. Waarom wordt niet duidelijk. Net als veel dingen nogal onduidelijk blijven. Waarom gaat de vrouw bijvoorbeeld opeens een sexy verhaal in het Engels vertellen? En waarom vertelt de man over zijn homoseksuele gevoelens en ervaringen, maar doet het duo wel de hele tijd een soort paringsdans? Soms zijn de dansen bovendien net écht seks. Het einde van de voorstelling komt nogal abrupt. Het duo zit, in een habijt gekleed (in een klooster?), te borduren. De man maakt de penis van Jezus en zij maakt de clitoris van Maria. Waarschijnlijk is dit geestig bedoeld, maar het slaat dood. Jammer dat ze het niet hebben aangedurfd het puur bij het dansen te laten. (Simcha Tas)
Smoke FM [Marije Schuurman Hess en Pieter Bouwman]
'Smoke FM’ is zeker de moeite waard, hoewel het eigenlijk geen echte voorstelling is maar een doorlopende radioshow. Het gaat over roken en alles wat daarbij hoort. Gevestigde namen hebben er aan mee gewerkt, zoals bijvoorbeeld Marjan Luif en Tom de Ket. Bezoekers kunnen hier ieder moment inpluggen. Vooral het interview met een medisch specialist die patiënten primair als schuldigen beschouwd is heel knap gedaan en ongelooflijk geestig! Of je hierna ooit nog normaal naar rokers of alleenstaanden kunt kijken, is alleen wel de vraag. (Simcha Tas)
6 augustus
De rijen mensen staan tot ver langs de hekken; iedereen lijkt zich op deze heerlijke zomerse avond naar de Parade te begeven. Eenmaal binnen blijkt dat ook; veel voorstellingen zijn uitverkocht. Het drukst is het bij de Fonteinbar. De doorgewinterde Paradeganger weet dat daar verkoeling is te vinden door de spetters van de fontein.
Man met hoed [Circuswerkplaats Boost]
 Copyright J.W. van der LugtEen man ligt op de grond met een krant over zijn gezicht. Zonder een zuchtje wind wappert de krant weg en dwarrelt weer terug. Op de rand van de bar gaat een bolhoed op verkenning en ook de theepot gaat aan de wandel. Objecten lijken tot leven te komen. De wetten van de natuur maken bij Circuswerkplaats Boost plaats voor de kracht van de verbeelding. De hand van regisseur Jakop Ahlbom is goed zichtbaar in dit vervreemdende stuk. De rustiek van de huiskamersetting verandert in een georkestreerde chaos als de mannen en vrouwen door de deuren naar binnen stuiven. Ze lijken misschien doorsnee in hun goed gesneden pak, maar het zijn circusacrobaten die het hele huis op hun kop zetten. Ze maken salto’s, hangen aan touwen, toveren objecten tevoorschijn. De mannen en vrouwen bestrijden elkaar, maar kunnen ook niet zonder elkaar. Als mieren in een nest krioelen ze over elkaar heen. Maar wie van hen is gezichtsbepalend? Allen strijden ze om het centrum van de aandacht en gaan daarin de fysieke confrontatie aan met elkaar. De controle en souplesse is echter altijd aanwezig. ‘Man met Hoed’ is een fijn staaltje waarin acrobatiek, fysiek theater en circus samenkomen, dat is wat Boost te bieden heeft. (Chris Belloni)
Ketwoemun [No Can Do]
 Copyright J.W. van der LugtDat katten een eigen karakter hebben, maakt Mirjam Stolwijk duidelijk in de voorstelling ‘Ketwoemun’, waarin ze als een jaloerse, sterke en eigenwijze poes op de barricade gaat voor haar soortgenootpoesjes. De innerlijke drive om de wereld voor haar en haar mede-poezen te verbeteren komt voort uit haar bewijsdrang richting die andere dierlijke held met bovennatuurlijke krachten: Batman. Hij heeft haar op hun eerste date namelijk laten zitten en ze wil hem tonen de wereld te kunnen redden zonder hem. Mirjam Stolwijk is een heerlijke poes om naar te kijken. Ze gromt en grolt, krult haar lippen, lispelt zachtjes en zingt uitbundig. Ze is chagrijnig en boos, dan weer aanhankelijk en dan op zichzelf. En zoals bekend, een kat in het nauw maakt rare sprongen. Uiteindelijk als Ketwoemun zelf gevangen is en op weg naar het asiel, staat Batman ineens voor haar klaar. Samen trekken ze op pad en wat blijkt? Ze zijn een gouden duo. Nooit gedacht dat een kat en een vleermuis de wereld konden redden. De muzikale begeleiding zorgt voor een verfrissende uitstapjes uit het verhaal. De lichte muziektheatervoorstelling 'Ketwoemun' laat zich lezen als een strip. Tijdens het lezen is het leuk maar nadat de laatste bladzij is omgeslagen, blijft er weinig hangen. (Chris Belloni)
31 juli
Deze eerste Paradedag in Amsterdam is gezegend met een heerlijk zonnetje. Niet al te warm, maar wel lekker genoeg om met een fles wijn in de hand op het terrein rond te wandelen. De Amsterdammers komen massaal naar het Martin Luther Kingpark, dat blijkt wel uit de enorme rij voor de entreekassa die zelfs na elven nog niet is opgelost.
Roze Kater [Fantasten]
 Copyright Chantal DemarteauDe Fantasten laten hun publiek kennis maken met de YouTube-generatie, die als primair doel schijnt te hebben om van ‘niets’ ‘iets’ te maken en daar het liefst zo snel mogelijk beroemd door willen worden. Als symbool hiervoor staat het podium vol met afgedankte magnetrons, die nu weer dienst doen als meubelstuk en dan weer als instrument. Een duidelijke knipoog naar de magnetrongeneratie, die deze tijd ook zo kenmerkt. Een echt verhaal zit er niet in de voorstelling; het is meer een aaneenschakeling van fragmenten. Zo laten ze zien hoe sommige liedjes volkomen inspiratieloos tot stand kunnen komen, wat er in een groep gebeurt als één persoon de spotlights vangt en hoe de artistiekelingen het onderspit delven ten opzichte van de talentloze poppetjes. Er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van videoprojecties, die dan ook weer zo van YouTube lijken te zijn afgeplukt. Na de nodige verkleedpartijtjes wordt geëindigd met hetzelfde liedje als waarmee de voorstelling begon en daarbij laten de Fantasten zien hoe vergankelijk roem kan zijn. Echt briljant gezongen en gedanst wordt er niet, maar dat past dan weer prachtig in het YouTube-plaatje. De liedjes zijn wel zeer aanstekelijk en slim genoeg gebundeld op een cd die te koop is na de voorstelling. (Ina Metscher)
Sneeuwwitje van Oranje [Niek Barendsen e.a.]
 Copyright Chantal DemarteauHet sprookje van Sneeuwwitje is de rode draad van deze voorstelling, maar dan wel een zeer eigentijdse versie ervan; Sneeuwwitje heet Maxima en de koningin lijkt verdacht veel op onze koningin Beatrix. In plaats van een spiegel heeft de koningin een opiniepeiler aan de muur hangen en deze heeft slecht nieuws over haar populariteit. Het bekende sprookje vervolgt zijn weg en Maxima wordt na de nodige omwegen wakker gekust om het land te gaan regeren. Slechts vier acteurs nemen de meer dan vijftien rollen voor hun rekening en dat doen ze met verve. Ze wisselen vlekkeloos van rol en zelfs hun geslacht wil nog wel eens variëren. Vooral Niek Barendsen is een kei in gedaanteveranderingen. Hij speelt Willem-Alexander, de grote boze wolf en op zeker moment zelfs alle zeven dwergen. Ellen Pieters zet een goede persiflage van Maxima neer, maar de mooiste figuur is toch wel die van de koningin, die Wil van der Meer voor zijn rekening mag nemen. Hij geniet zichtbaar. Er wordt ook flink wat gezongen en daarvoor zijn bekende Nederlandse hits van een nieuwe tekst voorzien. In deze liedjes, maar ook in de gesproken teksten, is veel aandacht voor de maatschappelijke kwesties van dit moment. Zo komt bijvoorbeeld de kredietcrisis voorbij en maak je kennis met een getinte lakei in een zwartepietenpakje. Dit is een echte paradevoorstelling: vrolijk, gekscherend, lekker veel geschmier en de nodige publieksparticipatie. (Ina Metscher)
Mr. Hands [Area 51]Mr. Hands belooft muziek, dans en animatie op humorvolle wijze met elkaar te verenigen. De animatie bestaat uit een filmpje van een hand, dat op de achterwand wordt geprojecteerd. Op het toneel staat een danser (Yutaka Nakata) die modern met klassiek doet versmelten. Hij wordt in bepaalde stukken als een marionet aangestuurd door de hand, maar dit is helaas niet altijd even duidelijk zichtbaar voor het publiek. Wel heel apart is het als de danser in de achterwand verdwijnt en deel van de animatie wordt. De muziek wordt live verzorgd door drie muzikanten, ze bespelen op voortreffelijke wijze de viool, de contrabas en de tabla. Maar in deze voorstelling draait alles om timing en op dat vlak gaat het nogal eens mis. Vooral het samenspel tussen de danser en de hand verloopt niet altijd vlekkeloos. En dat is jammer, want het concept is zeker goed. (Ina Metscher)
UTRECHT
13 en 14 juli
In een knus parkje, tussen de bomen en oude gebouwen in het Moreelsepark in Utrecht is de Parade van 10 tot en met 26 juli neergestreken. Er blijkt verrassend veel te passen in het parkje naast Hoog Catharijne. Diverse grote en kleine tenten, vele eetgelegenheden, podia en natuurlijk ook hier de populaire zweefmolen waar je door een flinke zwaai aan je stoeltje wild de rondte in wordt geslingerd.
De avondzon in Utrecht geeft een zachtgele tint aan de bonte verzameling van tenten en mensen. Een fontein prijkt bovenop een tent met bar, een groep feestbeesten komt in polonaise voorbij en stopt af en toe om een liedje te zingen voor het rondlopend publiek, een stel muziekmakende mannen komt voorbij met kruiwagens en andere bijzondere instrumenten, Bonnie & Clyde rennen langs en een meisje in een rode jurk schilt appeltjes voor wie daar zin in heeft. De rijen voor de kassa’s lopen lekker door en de mensen stromen binnen. Er is voor ieder wat wils. De voorstellingen gaan van muziek en dans tot film en theater en van hilarische acts tot pijnlijke verhalen.
Dranck [Orkater; The Sadists]
 Copyright Bowie Verschuren
'Dranck' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.
…! [Eric Koller]
Voor hilarische acts ben je bij Eric Koller met zijn voorstelling ‘…!’ aan het juiste adres. ‘…!’ is een verzameling van sketches. Eenvoudig in hun opzet en erg humoristisch in hun uitvoering. Koller heeft de gave om zijn gezicht te vouwen in een diversiteit aan uitdrukkingen en karakters en kan daarmee diverse lachsalvo’s aan zijn publiek te onttrekken. In deze voorstelling pakt hij een aantal simpele figuren en verhaaltjes en maakt hier humoristische stukken van. De een wat beter dan de ander, maar allemaal erg grappig. Een bekend sprookje wordt afgewisseld met het uitbeelden van alledaagse dingen en een doodnormale kermisattractie verandert in een hilarisch ding met menselijke eigenschappen. Ook een onopvallende windwijzer vertoont door Kollers kunsten opeens wel erg menselijke reacties met zeer grappige beperkingen. Door het gebruik van bepaalde geluiden wordt het grappige karakter van zijn sketches versterkt en klinkt er regelmatig gelach op vanuit het publiek. (Martine Kuijn)
'...!' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.
Ballet voor dikke jongens [NTGent]
 Copyright Elisabeth SoetaertEen andere muziektheatervoorstelling op festival de Parade is ‘Ballet voor dikke jongens’, gespeeld door Servé Hermans, Stan Ras, Frans Hendrickx en Debbie Crommelinck. Een olijke voorstelling over drie dikke mannen op de derde verdieping van kantoor en vooral over de dikke Tjeu, gespeeld door Servé Hermans, en zijn keuze voor ballet. Tjeu is verliefd op de nieuwe directiesecretaresse en besluit een balletvoorstelling voor haar op te voeren tijdens de jaarlijkse “collegaatjesbarbecue”. ‘Ballet voor dikke jongens’ is een luchtige voorstelling met leuke liedjes en een humoristische inslag. Er zitten grappige stukjes in met als uitblinker de rap van de dikke jongens en kleine grapjes als papiertjes op de rug van een collega plakken. Het publiek zit dan ook een paar keer hartelijk te grinniken, maar tot een bulderend gelach komt het niet. Tjeu wordt neergezet als een naïeve goedzak met een brede glimlach en pretoogjes. Helaas lijkt zijn vertolker regelmatig afgeleid en ontbreekt in zijn gezicht emotie. Hij lijkt af en toe afwezig en met iets heel anders bezig dan zijn rol. Toch roept Tjeu sympathie op bij zijn publiek en kan hij hartveroverend uit de hoek komen. Ook de liedjes die hoofdzakelijk door hem gezongen worden zijn erg leuk en scheppen de juiste sfeer. Debbie Crommelinck blijft erg op de achtergrond. Zij zingt met een prachtige stem mee met de liedjes en speelt kort de rol van de directiesecretaresse, maar houdt zich verder op de achtergrond. ‘Ballet voor dikke jongens’ is echt een voorstelling over drie dikke jongens die “aardig voor mekaar en dik voor mekaar” zijn. (Martine Kuijn)
'Ballet voor dikke jongens' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.
DEN HAAG
3 juliOp deze drukke, warme vrijdagavond in Den Haag wordt er goed aangeschoven in alle tenten. De voorstellingen zijn meer dan uitverkocht. En eenmaal in de tent hoor je duidelijk nog geroezemoes van de rest van het terrein. Het heeft absoluut sfeer. In sommige tenten staat een doventolk om voorstellingen te vertalen voor doven en slechthorenden, zoals bijvoorbeeld bij ‘Los’. Daar heeft de tolk het dankzij de supersnelle dialogen wel erg lastig, maar ze laat zich niet gek maken. Elke vrijdag- en zaterdagavond en zondagmiddag worden diverse voorstellingen door een doventolk ondersteund.
Durf jij? [Ellen ten Damme] Copyright Rogier Reedijk“Leuk dat jullie er zijn. Dat jullie het aangedurfd hebben hier te zijn,” heet Ellen ten Damme het publiek welkom. In een zwarte outfit met rode pet en gele laarsjes kijkt ze uitdagend de mensen aan. Ze is dit jaar vooral naar de Parade gekomen om te zingen. De afgelopen maanden heeft ze met haar nieuwe show ‘Durf jij?’ de theaters onveilig gemaakt. In april 2009 kwam haar gelijknamige cd uit, waar ze vorig jaar op de Parade al een voorproefje van liet horen tijdens haar voorstelling ‘ De G van Gezellig’. Verwacht dus geen nieuw werk van Ten Damme. Wat dat betreft heeft deze diva zich het er dit jaar makkelijk vanaf gemaakt. Maar of dat erg is? Nee, want steeds weer blijkt Ten Damme een ontzettend goede en veelzijdige muzikant te zijn die door een uitstekende 2-mansband wordt begeleid. Het openingsnummer ‘Durf jij’, geschreven door dichter en schrijver Ilja Leonard Pfeiffer, blijft kippenvel bezorgen. En ook met de rest van het repertoire weet Ten Damme de tent muisstil te krijgen of op te jutten om mee te zingen. (Nathalie van Eck) ‘Durf jij?’is alleen nog te zien tijdens de Parade in Den Haag.
Straat [Kees & Eddie & René]
 Copyright Rogier ReedijkEddie B. Wahr en Kees van der Vooren pakken het dit jaar groots aan. Niet alleen is het décor gigantisch, ook hebben ze er een derde man bij: René van ’t Hof. De afgelopen twee jaar (‘ Mon Bouillon’, ‘ Mon Bouillon Deux’) waren Kees & Eddie vooral aangewezen op elkaar en hun keuken. Dit jaar speelt de voorstelling zich af in en om een huis. Het drietal combineert muziek maken met grappige toneelstukjes. Dat je geen rode clownsneus op hoeft te hebben om leuk te zijn, hebben deze mannen goed begrepen. Hun mimiek spreekt boekdelen en vaak leveren ongelukkige situaties een erg grappig toneelbeeld op. Eindregisseur Beppie Melissen heeft goed werk verricht. De voorstelling zit strak in elkaar. Voorgaande jaren maakten Kees & Eddie gebruik van videobeelden. Dat is nu geschrapt. Ze kunnen zonder dat soort foefjes ook gewoon zelf de voorstelling dragen, blijkt nu. Van ’t Hof vult hen mooi aan en maakt het geheel compleet. Wat een komisch trio. (Nathalie van Eck)
‘Straat’ is te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
Black Out in Purcity [Servaes Nelissen en Martin Hofstra]
 Copyright Rogier ReedijkBij Servaes Nelissen is het altijd weer afwachten met welke krankzinnige situaties hij nu weer aan komt zetten. Tijdens Oerol, vorige maand, bleek zijn nieuwe voorstelling al een groot succes en nu weet hij ook het publiek van de Parade met gemak in te pakken. Regelmatig is er een lachsalvo te horen in de tent waar Servaes Nelissen samen met Martin Hofstra verschillende personages neerzetten. Een stamelende wethouder van cultuur, een ik-laat-me-niet-gek-maken-cassière, een verdwaalde acteur, acrobatenschoonmakers, een clownsachtige architect, en ga zo maar door. Het moge duidelijk zijn dat dit alles zich in een theater, of eigenlijk cultuurcentrum afspeelt. Eentje in minivorm met deuren en luikjes. De voorstelling bevat veel (in het decor) verborgen grappen waardoor niet alles voorspelbaar is en deze heren je blijven verrassen. Nelissen en Hofstra vullen elkaar erg goed aan en schakelen moeiteloos van rol naar rol. Daarbij moeten ze ook steeds van kostuums wisselen en soms zelfs enorme papier-maché maskers opzetten. Wat een creatieve en humoristische voorstelling. (Nathalie van Eck)
‘Black Out in Purcity’ is te zien tijdens de Parade in Den Haag en Utrecht.
Los [Toneelgroep Oostpool]
 Copyright Rogier Reedijk nam regisseur Marcus Azzini met gezelschap Teatro afscheid van de Parade. Maar hij is terug, met Toneelgroep Oostpool en ook wat oude bekenden van Teatro. Sterk punt van de succesvolle voorstellingen waarmee Azzini doorgaans het festival onveilig maakte, is herkenbaarheid. Hij laat de acteurs hardop vragen stellen, die iedereen zich wel eens afvraagt. Dit jaar borduurt Azzini daar vrolijk op voort en heeft als thema feestjes gekozen. Denk aan verjaardagsfeestjes, sinterklaasfeestje bij iemand thuis en housewarming. De ongemakkelijke situaties worden uitvergroot. Iedereen schuift wat heen en weer en doet alsof het gezellig is. “Kopje koffie?” is de meest gestelde vraag. De gesprekken blijven oppervlakkig en iedereen zal wel een familielid of kennis herkennen in een van de acteurs. Gespeelde gezelligheid; een liedje en een polonaise horen er ook bij, maar verder is de voorstelling erg tam. Op den duur zelfs vervelend door de herhalingen. Wellicht is het doel van Azzini om daarmee te irriteren, maar de voorstelling zou veel sterker zijn als die iets wordt ingekort. Het punt van ongemakkelijke situaties op feestjes is al snel gemaakt en hoeft niet tot in den treuren te worden uitgemolken. (Nathalie van Eck)
‘Los’ is te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
30 juni
Na een paar dagen afbreken en opbouwen is de Parade sinds vrijdag te vinden in Den Haag, waar ruim een week voorstellingen worden gegeven in het Westbroekpark. Het is daar ondanks de hoge temperaturen van de afgelopen tijd goed toeven dankzij de schaduw van wat bomen rondom het Paradeterrein en de koele zeebries. Ook in de tenten is het goed uit te houden, zeker omdat het doordeweeks doorgaans wat rustiger is. Maar de mensen die komen, willen dan vooral ook wat zien en blijven niet de hele avond aan de rosé.
Bigger than Jesus [Peergroup]
 Copyright Rogier ReedijkEen man met blond haar in een rood trainingsjasje met blauwe strepen en een spijkerbroek hangt aan een kruis en zegt: “I am the son of God”. Jezus, gaat het zo’n voorstelling worden?! Maar nee, niets is wat het lijkt, al blijven er vergelijkingen met Jezus terugkomen. De blonde man, Robert-Paul Jansen, speelt de 'loser'. Medeacteur Neil Lewis, gekleed in een Steve Irwin-achtige outfit, is de leider of ‘winnaar’. Beide mannen vragen zich af hoe ver mensen gaan om beroemd te worden. “Ben jij een goede acteur?” vraagt Neal aan Robert-Paul. Die laatste richt zich tot het publiek en antwoordt op nederige toon: “Sorry. Het kan zijn dat ik vanavond niet alles eruit heb gehaald wat er in zat”. Aan creativiteit in ieder geval geen gebrek. De voorstelling gaat alle kanten op en in rap tempo worden de grenzen opgezocht van wat wel en niet kan op het toneel. Het gaat er soms heftig aan toe. Paradebezoekers die buiten rondlopen zullen zich regelmatig afvragen wat er binnen in godsnaam aan de hand is. Je zult het zelf moeten ervaren. (Nathalie van Eck)
‘Bigger than Jesus’ is te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
 Copyright Rogier ReedijkGeld moet rollen, ook op de Parade. Je betaalt om het terrein op te mogen, je eet en/of drinkt wat en je wilt natuurlijk een voorstelling bezoeken waar je ook een paar euro’s voor neer moet leggen. ‘Ja! Ja! Ja!’ gaat over geld, of zoals de makers het presenteren: “de zonzijde van de crisis”. De show begint dan ook vrolijk met een schatkistman, maar gaandeweg krijgt deze muziekvoorstelling een serieuzere ondertoon. “De wereld heeft mij failliet verklaard”, zegt een dakloze met een Dirk-tas in zijn hand. Vroeger was hij makelaar. ‘Ja! Ja! Ja!’ is zeer vrij gebaseerd op het dadaïstische filmscript ‘De Bankroet-Jazz’ van Paul van Ostaijen. Hij beschrijft hierin hoe de ministers van financiën in heel Europa de financiële problemen oplossen met de uitgifte van Schatkistbonnen die alle burgers in staat stellen te gaan rentenieren. De bewerkte versie hiervan voor deze Paradevoorstelling zit qua teksten en liedjes goed in elkaar; producties van het Volksoperahuis zijn meestal van hoog niveau. Toch zit er nog een addertje onder het gras. Er zit geen lekker slot aan het stuk. Het publiek zit nog rustig om zich heen te kijken als blijkt dat de voorstelling toch echt ten einde is en wordt dan tijdens het laatste nummer, de bankroet-jazz, naar buiten begeleid. Tijd kost geld zeker?! (Nathalie van Eck) ‘Ja! Ja! Ja!’ is te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
Altitude [Goed Gezelschap]
 Copyright Rogier ReedijkNa de live vlieginstructies (Waar zijn de nooduitgangen? Hoe doe je een zuurstofmasker op?) worden de mensen met een kaartje verzocht zich te melden bij gate 2. De voorstelling in de tent ‘De Blauwe Hemel’ (om meerdere redenen toepasselijk) kan beginnen. Het toneelstuk is van de makers van de populaire Paradevoorstellingen ‘ Niet voeren’ (2008), ‘ Wééralarm’ (2007) en ‘Blokjes kaas met Mosterdgas’ (2005). Toen speelden ze onder de vlag van Vrienden van de Dansmuziek. Nu is de samenstelling op de Parade iets anders en heten ze Goed Gezelschap. Er wordt echter nog steeds muziek gemaakt en de voorstelling wordt in een grappig jasje gestoken. Er is gekozen voor een klucht waarin drie kinderen afscheid nemen van hun overleden vader die piloot was. Klemens Patijn en David Goddyn spelen broers die iets voor elkaar te verbergen hebben. Chava voor in ‘t Holt staat als zus tussen hen in en blijkt een dramaqueen van de bovenste plank. Leuk detail is dat haar enkelblessure moeiteloos is meegenomen in tekst en spel. Ondanks dat ‘Altitude’ hier en daar wat flauw dreigt te worden en het slaan met de deuren begint te irriteren, weten de acteurs absoluut te vermaken. Als je zin hebt in een luchtige komedie, dan is dit een aanrader. (Nathalie van Eck) ‘Altitude’ is te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
 Copyright Rogier ReedijkDe meest obscene voorstelling van de Parade is waarschijnlijk van productiehuis d*Amor. Je moet door het erotische laagje heen om bij het echte verhaal te komen en dat is niet aan elke Paradebezoeker besteed. ‘Pool (no water)’ is een stuk van Mark Ravenhill over hoe broos vriendschap kan zijn en de jaloezie die ontstaat door succes. De voorstelling doet een beetje denken aan ‘The Shape of Things’ van scriptschrijver Neil LaBute. Daarin ziet een kunstenares haar minnaar als kunstobject. Ze probeert hem te veranderen en de toeschouwer ziet hoe ver ze daarin gaat. Ook in ‘Pool (no water)’ spelen de acteurs dat ze kunstenaars zijn. Als een van hen out gaat bij het zwembad, slaan de stoppen bij de anderen door. De vragen die dan doorsijpelen zijn: hoe ver kan je gaan in de kunst en wat betekent dat voor de vriendschappen? Een interessant gegeven, maar voor een goed half uur eigenlijk te kort om echt diepgang te geven. En daar gaat het mis; je voelt niet mee met de personages. Ze blijven oppervlakkig en daardoor kun je maar moeilijk door de eerste freaky laag heenkomen. Desondanks brengen de vier acteurs, twee mannen en twee vrouwen, het verhaal met verve. (Nathalie van Eck) ‘Pool (no water)’ is te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
ROTTERDAM
19 juni
Tussen het drukke gepraat en gelach van de Paradebezoekers klinken wat kermisachtige geluiden. Alleen in Rotterdam is de doorlopende voorstelling ‘Wawazda’ te zien. In een afgeschermd gebied mogen mensen raden wat er door een grote groene stortkoker is gevallen (“Wa waz da?”). Daarbij horen aparte geluiden en zelfs een rookmachine. Mocht je je nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en wil je niet direct geld betalen, dan kan je altijd nog een kijkje nemen op de speciaal in Rotterdam opgezette loopbrug waar je niet alleen bij ‘Wawazda’ naar beneden kunt gluren, maar waar je ook een mooi uitzicht hebt over een groot deel van het terrein. En dan zullen de zweefmolenliefhebbers ook zien dat ze weer opgelucht adem kunnen halen: de populaire attractie is er weer. Het openingsweekend moest het zonder doen, omdat de zweefmolen op dat moment was uitgeleend aan de speciale Parade-editie in Amersfoort.
 Copyright Rogier ReedijkDe Brandtoren op het Paradeterrein is goed gevuld. Een aantal dagen is daar het Monica Da Silva Trio te gast. Als de zwarte doeken zijn gesloten verschijnen twee mannen met gitaar. Het zijn cabaretier Tim Kamps (bekend van het trio Rooyackers, Kamps & Kamps) en schrijver en cabaretier Arjen Lubach (onder meer bekend van Op Sterk Water). Ze beginnen wat ongemakkelijk aan hun voorstelling. Monica is er namelijk niet. Er was wat onenigheid en daarom is het trio een duo geworden, wat een grappige verwijzing is naar het trio van Tim Kamps dat begin dit jaar ook een duo is geworden na het vertrek van Bor Rooyackers. Lubach en Kamps bespelen het publiek met gemak. Zelfspot is hun kracht en met hun droge humor en scherpe teksten weten ze bij iedereen een lach op te wekken. Dat begint al direct tijdens het eerste liedje: “Philip Freriks, ik ben je bitch niet”, waarin de bekende nieuwslezer het te verduren krijgt. Ook Johan van het zangduo Twarres (wie kent ze nog?) krijgt zijn eigen lied. Lubach maakte eerder een parodie op het liedje ‘Stan’ van rapper Eminem over een fan van De Kast, dat in 2001 nog een hit werd. Welke Nederlandse band zal het volgende ‘slachtoffer’ worden? Na wat interactie met het publiek is de voorstelling al snel afgelopen. Jammer, want het smaakt naar meer. (Nathalie van Eck) ‘Het Monica Da Silva Trio’ is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
Natalee, the musical [PIPS:lab i.s.m. Codarts muziektheateracademie en Zeebelt Den Haag]
 Copyright Rogier ReedijkDe pr-machine heeft goed z’n werk gedaan; de zaal zit propvol. Iedereen is benieuwd naar deze musical over de verdwijning van Natalee Holloway. De man die als verdachte werd aangemerkt, Joran van der Sloot, loopt vrij rond op het Paradeterrein in een felgele badjas (daaronder een bloot bovenlichaam), zwembroek en een bordje ‘Joran’ om zijn nek. De musical is een typische PIPS:lab-voorstelling: een experimentele, georganiseerde chaos. Niet iedereen weet daar mee om te gaan. Sommige toeschouwers kijken elkaar met vragende blikken in hun ogen aan: wat moeten we hier mee? De musical moet even op gang komen, maar als ‘ie eenmaal op stoom is, dan zit het goed in elkaar. De timing van de videobeelden en toneel kan soms nog wat strakker, maar het hele idee is prima uitgewerkt. De hype rondom de verdwijningzaak wordt behoorlijk op de hak genomen. We worden opgeroepen om sms’jes te sturen naar JOR AN, ‘Op zoek naar Joseph’ wordt ‘Op zoek naar Joran’ en natuurlijk ontbreekt ook Peter R. de Vries niet. Iedereen lijkt er wel wat over te zeggen te hebben. Dit alles in een muzikaal jasje met de nodige parodieën levert een frisse voorstelling op die dankzij de enorme cast enigszins overdonderd. Doordat de musical wel erg wordt gehyped, kan de voorstelling zelf tegen gaan vallen. (Nathalie van Eck) ‘Natalee, the musical’ is te zien tijdens de Parade in Rotterdam en Utrecht.
 Copyright Bas de Wolff/ BengDe twee bekende actrices Raymonde de Kuijper en Jacqueline Blom zijn in de huid gekropen van twee vrijwilligers die een stemlokaal moeten runnen. Beatrijs en Sylvia (“zeg maar Syl”) blijken elkaars tegenpolen en raken aan de praat over de politiek, wat natuurlijk grappige situaties oplevert. Daarbij komt dat Syl graag snel naar huis wil om haar favoriete soap af te kijken en Beatrijs graag als eerste de stembus wil inleveren. Een man met gitaar (kleinkunstenaar Thijs Maas) gooit roet in het eten. Hij verdwijnt het stemhokje in, maar weet niet waar hij op moet stemmen. Af en toe klinken wanhopige liedjes uit het hokje, tot ergernis van de twee dames. De Kuiper en Blom hebben hun types goed uitvergroot en weten zonder over de top te gaan met gemak het publiek in te pakken. De voorstelling is volledig in evenwicht. De humor is goed gedoceerd en er zit ook nog een wat serieuzere (politieke) laag onder dit hele verhaal. De afwisseling tussen de dialogen en muziek is prettig en absoluut niet storend. Regisseur Aat Ceelen heeft de touwtjes goed in handen van deze hele puike Paradevoorstelling! (Nathalie van Eck) ‘Go Vote!’ is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag en Amsterdam.
13 juni
Terwijl kinderen rondrennen met zelfgemaakte kunstwerkjes die ze tijdens de speciale Kinderparade hebben gemaakt, relaxen de ouders wat in het gras en kijken om zich heen. De tafeltjes waar aan gegeten en gedronken kan worden zitten vol. Voor de hoofdkassa staat de hele avond een flinke rij en ondertussen worden er nog snel extra voorstellingen ingelast. Bijna overal zit je bil aan bil. Het openingsweekend van de Parade is goed begonnen.
Achter de huid [Bonheur & Chabot Museum]
 Copyright Rogier ReedijkNet buiten de hekken die het Paradeterrein in Rotterdam afbakenen staat het Chabot Museum. Via een groene loper kom je er terecht en ook hier blijkt een voorstelling te worden opgevoerd. Op drie verschillende etages staan drie acteurs tussen de schilderijen en beeldhouwwerken van Henk Chabot te wachten op het publiek. De acteurs proberen in verhaalvorm te verklaren wat er schuil gaat achter de gezichten van de kunstwerken. Angst, boosheid, verdriet. De interpretaties zijn boeiend om naar te luisteren en te kijken. In zeer korte tijd moeten de acteurs, Bram van der Heijden, Noël S. Keulen en Laura Johannes, zich inleven en spanning opbouwen. Niet echt een makkelijke taak, maar het gaat hen alle drie best goed af. Soms beginnen ze wat weifelend, maar ze eindigen vrijwel allemaal sterk en hebben gaandeweg de voorstelling de nodige emotie getoond. Het kan niet anders dan dat je voortaan anders gaat kijken naar de gezichten van Chabot. Deze vorm van theater vraagt concentratie van het publiek en spreekt misschien niet iedereen aan, maar als je van kunst en theater houdt, is deze voorstelling zeker de moeite waard. (Nathalie van Eck) ‘Achter de huid’ is alleen te zien tijdens de Parade in Rotterdam.
Geboeid [Susanne Marx]
 Copyright Rogier ReedijkDe dansvoorstelling ‘Geboeid’ ging in 2008 in première en is nu speciaal voor de Parade ingekort. Eigenlijk is dat zonde. Net zoals het jammer is dat danspartijen op de vloer in een Paradetent ook niet tot hun recht komen omdat je eigenlijk vanaf rij 3 al niets meer kan zien in een uitverkochte tent. Desondanks is het volkomen terecht dat deze voorstelling geprogrammeerd is, niet in de laatste plaats omdat het een heel divers publiek aanboord. Urban meets dans en opera. Het is een aparte combinatie, maar het werkt wel. Voor de liefhebber van klassieke dans is het wellicht even slikken, maar voor hen speelt in ieder geval Francis Sinceretti mee, een voormalig solodanser van het Nationale Ballet. Toch gaat de meeste aandacht uit naar de jonge dansers Junadry Leocaria (23 jaar) en Caggie Gulum (20 jaar). Leocaria is de hoofdpersoon, zij voelt zich aangetrokken tot een jonge man (Gulum) maar is ondertussen ook getrouwd met een oudere man (Sinceretti). De dansen gaan alle kanten op; passievol, slaafs, krachtig, uitdagend, gevaarlijk. Tussendoor vertelt rapper Rosa Ana een verhaal waar voor iedereen herkenbare elementen in zitten, of je nu bent uitgehuwelijkt of niet. Wat is echte liefde? En wat is passie? (Nathalie van Eck) ‘Geboeid’ is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag en Utrecht.
Marja [Art-Jan de Vries]
 Copyright Rogier Reedijk“Het is een hele matte zaal. Als het zo blijft, blijf ik liever weg”, mompelt Marja na een vlugge kennismaking met het publiek. En dat terwijl er toch al aardig wat wordt gegiecheld. Is het publiek nu al licht aangeschoten?! Marja is een typetje van Art-Jan de Vries die zich voor de gelegenheid in een rok en blouse heeft gehesen en op naaldhakken loopt. ‘Ze’ was al omarmd door de jury van cabaretfestival Cameretten, want De Vries won de persoonlijkheidsprijs 2008. En dan gaat het snel; voordat je het weet heeft bijna iedereen gehoord van die grappige jongen die als vrouw is verkleed. En zo komt het dat het publiek op voorhand al regelmatig moet lachen. Maar De Vries laat zich niet afleiden en brengt serieuze zaken als de dood, eenzaamheid en homoseksualiteit heel charmant met een knipoog aan de orde. Een lach en een traan liggen dicht bij elkaar. Het laatste gedeelte van de voorstelling sluit naadloos aan bij de show waarmee hij vorig jaar de Parade veroverde. Toen bracht hij volslagen onbekenden met elkaar in contact en ook nu wacht het publiek weer een spontane verrassing. Alles bij elkaar is dit waarschijnlijk de langstdurende voorstelling die op de Parade wordt opgevoerd, omdat het gewoon zo gezellig is bij Marja. (Nathalie van Eck)
‘Marja’ is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Utrecht en Amsterdam.
12 juni
 Copyright Rogier Reedijk
Wat meteen opvalt als je het festivalterrein in Rotterdam betreedt, is dat er iets minder tenten staan dan vorig jaar. De programmering is gekrompen. Althans, in Rotterdam, waar het elk jaar toch weer lastig blijft om veel bezoekers te trekken terwijl in Utrecht en Amsterdam regelmatig records worden gebroken. Desalniettemin staat op de openingsavond rond tien uur nog een lange rij mensen te wachten voor de kassa om voor zeven euro per persoon het terrein te betreden. Het is te hopen dat zij zo laat op de avond niet hun zinnen hadden gezet op een ritje in de zweefmolen, want waar is die dit jaar gebleven?! Gelukkig zijn er de voorstellingen nog!
De Broekneus [John Buijsman, Keimpe de Jong e.a.]
 Copyright Rogier Reedijk
‘De Broekneus’ is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag en Utrecht.
Niets is echt moeilijk [Theatergroep WAK]
 Copyright Rogier ReedijkOptreden in een grote, houten keet in plaats van in een tent kan ook, hebben de makers van deze voorstelling bedacht. Zelfs de flyers zijn van hout en worden ter plekke voor je afgezaagd. Deze fysieke mimevoorstelling wordt gespeeld door Dorus van der Meer, Bart Strijbos en Toon Kuijpers die allen al de nodige toneelervaring hebben. Dat ze een beetje angstig en mensenschuw het publiek inkijken is dus schijn. Ze wekken daarmee wel sympathie op. De humor van hun voorstelling ontstijgt in de eerste helft het niveau van Bassie en Adriaan amper, maar de tweede helft is een stuk interessanter. Al is het ook dan nog wel eens flauw. Toch laten deze jonge acteurs zien dat ze wel hebben nagedacht over hun voorstelling. Ze gaan erg creatief om met het toneelbeeld en laten duidelijk zien dat ze het zonder tekst afkunnen. De vragen die bij deze voorstellinghoren zijn: hoe overleef je jezelf en hoe ga je met anderen om als je identiteit niet meer bestaat? De antwoorden worden maar moeilijk gevonden, al is het vluchtgedrag en onhandigheid ten opzichte van elkaar duidelijk zichtbaar en voelbaar. Een absurde openingsvoorstelling, waar je uiteindelijk wel een houten kont aan overhoudt. (Nathalie van Eck)
‘Niets is echt moeilijk’ was vorig jaar tijdens de Parade in Amsterdam te zien en is nu opnieuw geprogrammeerd tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
Kamermuziek [Spinvis]
 Copyright Rogier ReedijkEigenlijk zou Spinvis met een gloednieuwe voorstelling de Parade betreden, maar vlak voor de aftrap van het festival werd op de website van de band de volgende verklaring gegeven: “Afgeblazen. Te complex. Te veel hooi. Te weinig vork.” En daarom wordt de eenmansvoorstelling ‘Kamermuziek’, waar Spinvis dit jaar mee langs de theaters ging, ingekort. Dat betekent dat er zes liedjes worden gespeeld, waaronder ‘Bagagedrager’ en ‘Het voordeel van video’. Erik de Jong, alias Spinvis, staat alleen op het podium, maar krijgt wel via drie videoschermen ‘steun’ van de rest van de band. Verder moet hij zelf goochelen met zijn geluidencomputer waarmee hij meerdere instrumenten en stemmen door elkaar kan afspelen. Het is inmiddels een welbekend trucje van soloartiesten om meer volume te geven aan hun optreden. Liefhebbers van Spinvis komen goed aan hun trekken, maar het is allemaal net te gelikt. Ook de videobeelden die de liedjes ondersteunen zijn braaf. Op hetzelfde Paradeplekje (het auditorium in de NAi) speelde een paar jaar achter elkaar muzikant en verhalenverteller Leon Giesen die creatiever was met zijn videomateriaal en daarmee op dat punt hoger scoorde. Maar Spinvis is Spinvis, en dan kom je vooral voor de muziek en die is zeker goed! (Nathalie van Eck)
‘Kamermuziek’ is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
