In een uur en een kwartier tijd wordt een vrouw zeker twaalf keer gebeld en pleegt ze zelf ook nog negen telefoontjes. Ondertussen wacht ze op dat ene telefoontje van een man die haar had beloofd om binnen een jaar te laten weten of hij voor haar zou kiezen of niet. Dat jaar is bijna voorbij. Oudejaarsavond is in zicht en ze wordt onder anderen gebeld door haar ex, haar zus en iemand die verkeerd is verbonden.
De voorstelling ‘De Caracal’ is gehuld in mysteries. Zo kan je moeilijk vat krijgen op de vrouw op het podium, gespeeld door Olga Zuiderhoek. Ze begint met wat ongeloofwaardig snikjes waarna haar hele humeur veranderd door de telefoongesprekken die ze voert. Ze is een sterke vrouw die de touwtjes graag in handen heeft en graag wat mensen voor haar karretje wil spannen. Als dat laatste haar lukt danst ze met vrolijke grote passen door de woonkamer. Van haar verdriet is amper nog wat te merken, terwijl dat er wel degelijk toe doet, want dat ene telefoontje waar ze zo naar verlangt komt maar niet.
Gissen naar verhoudingen
Copyright Ben van Duin
Filmbeelden uit Amsterdam
In 2003 speelde Zuiderhoek ook al dit toneelstuk, toen een kortere uitvoering. Voor deze nieuwe versie heeft dezelfde regisseur, Michiel van Erp, filmbeelden toegevoegd aan het stuk. Aan de achtermuur is een groot scherm bevestigd waarop gedurende de hele voorstelling bewegend beeld (fietsers die voorbij rijden, een auto die wordt ingeparkeerd, honden die snuffelen) van een straat in Amsterdam te zien is. Het heeft iets geks en dwars, doordat er grotendeels een bovenaanzicht te zien is. Later blijkt dat goed te werken als de vrouw even naar buiten gaat en je haar beneden de vuilniszak buiten ziet neerzetten. De timing van Zuiderhoek luistert dus nauw. Het is in ieder geval een prachtige vondst van Van Erp om het toneelstuk nog wat extra’s te geven.
Moeilijk meevoelen
Copyright Ben van Duin
