Brandende Liefde [Harry Kies Theaterprodukties]

In één huis wonen voormalig schildersmodel Mademoiselle Bonnema, haar zieke vader en een beroemd concertpianist met zijn vrouw Anna. Rick, een jonge schilder, betrekt de kelder van het huis en vindt zijn muze in Anna. Na de nodige verleidingsscènes valt de inmiddels zwangere Anna voor de charmes van Rick. Rode draad in het verhaal is ‘Suzanna en de grijsaard’, het laatste schilderij waarvoor Mademoiselle Bonnema heeft geposeerd. Uiteindelijk probeert Rick het door mysteries omgeven schilderij na te maken waarbij hij het noodlot tart.

Bij binnenkomst in de zaal kijk je naar een vol podium. Overal staan schildersdoeken. Er hangen er zelfs een paar aan het plafond. Helaas is hierbij geen rekening gehouden met het zicht vanuit de zaal op het podium, waardoor je als publiek tegen onthoofde, lichaamloze of zelfs volledig onzichtbare acteurs aankijkt. Gelukkig wordt voor de tweede akte een aantal doeken verwijderd, zodat het publiek alles verder zonder problemen kan volgen. Zonder grote veranderingen aan het decor bevinden de spelers zich de ene keer in de kelder, dan weer op zolder, maar ook in de diverse appartementen. De matrassen, die pontificaal voor op het podium liggen, doen de ene keer dienst als bed van Rick en dan weer als die van meneer Bonnema.

Bloot
Loes Haverkort (Anna) is een genot om naar te kijken en naar te luisteren. Haar zang is zo puur dat zelfs zonder tekst nog duidelijk zou zijn waarover ze vertelt. Met een ontwapenende onschuld geeft ze zichzelf letterlijk helemaal bloot, zonder op enig moment schunnig of ordinair te worden. Ook Frits Lambrechts (vader Bonnema) kleedt zich helemaal uit en hierdoor wordt op pijnlijke wijze het verschil tussen oud en jong getoond. Als stervende Parkinson-patiënt is hij niet overtuigend, maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door zijn leuke woordgrappen.

Ster
Catherine ten Bruggencate is de meest ervaren actrice en dat is goed te merken in haar spel. Volkomen geloofwaardig vertolkt ze de rol van Mademoiselle Bonnema en laat en passant nog even horen dat ze als chansonnière ook niet onverdienstelijk is. Daniël Boissevain (Rick) speelt, spreekt, zingt en beweegt vol passie. Hierbij overschreeuwt hij zichzelf af en toe letterlijk en aangezien hij een microfoontje draagt, is dat niet altijd even aangenaam voor het publiek. Ster van de show is ‘de Pianist’. Midden op het podium staat een grote zwarte vleugel waaraan hij vastgeroest zit. Floris Verbeij heeft in deze rol geen tekst; hij is passief slachtoffer wanneer hij wordt uitgescholden, aangeraakt en toegezongen door de overige castleden. Maar met zijn pianospel is hij prominent aanwezig en begeleidt hij ieder lied.

Stijl

Gedurende de gehele voorstelling ‘praat’ Rick tegen het publiek en vertelt hij over de gebeurtenissen die zich afspelen in het huis. Hierdoor is het mogelijk een compleet boek binnen twee uur op de planken te zetten. Door de ruwe naaktheid, ontnuchterende echtheid èn de nodige schuttingwoorden is de stijl van Jan Wolkers goed terug te vinden in deze musical. Maar ‘Brandende Liefde’ is een voorstelling die op zichzelf staat; met goede teksten en mooie liedjes wordt een duidelijk verhaal verteld.