| Artikel |
Ray en Una, gespeeld door Paul R. Kooij en Lidewij Mahler, ontmoeten elkaar in een rommelige bedrijfskantine. Het blijkt al snel dat ze flink wat te bespreken hebben over wat zich tussen hen heeft afgespeeld. Hij was veertig, zij twaalf en nu, vijftien jaar later, staan ze als andere mensen tegenover elkaar. Was het misbruik of liefde? Wie is de schuldige en wie het slachtoffer? En wat ging er mis? Dat zijn de vragen die Ray en Una beantwoord proberen te krijgen.
Copyright Marieke Wijntjes David Harrower schreef ‘Blackbird’ in 2005 en liet zich daartoe inspireren door het waargebeurde verhaal van een Amerikaanse marinier die een 12-jarig meisje ontvoerde. In de vertaling van Tom Kleijn is de stijl van Harrower overeind gebleven; met afgebroken zinnen en losse woorden wordt een echt gesprek tussen twee mensen weergegeven. Ook de nodige schuttingwoorden passeren de revue, maar met zo’n seksueel getint onderwerp is het bijna onmogelijk het beestje niet heel duidelijk bij de naam te noemen.
Hij
Paul R. Kooij geeft gestalte aan Ray of, zoals hij zich tegenwoordig noemt, Peter. Hij blinkt qua spel vooral uit in zijn fysiek. Schaamte, verdriet, onmacht of woede, iedere emotie is in zijn hele lichaamshouding te lezen. Kooij zet een karakter neer dat al in beginsel door zijn publiek is veroordeeld. Maar hij weet op zo’n natuurlijke wijze een invulling aan zijn rol te geven, dat gaandeweg zelfs de grootste scepticus gaat inzien dat er een mens achter het ogenschijnlijke monster schuilt.
Zij
Una wordt gespeeld door Lidewij Mahler en zij laat in eerste instantie een krachtige, ietwat strijdlustige, vrouw zien. Ze is geen klein meisje meer, maar laat wel goed zien hoe een vrouw soms daarin kan veranderen als oude emoties grip op haar krijgen. In een lange monoloog vertelt ze haar kant van het verhaal en wat zij na de rampzalige relatie heeft meegemaakt. Ze doet dat op een indrukwekkende manier; het publiek zit op het puntje van de stoel en je kunt een speld horen vallen. De spanningsboog wordt wat dat betreft gedurende de hele voorstelling goed strak gehouden. Pas tegen het einde, als Ray en Una elkaar kunnen zien als oude bekenden, verslapt de strijd even en worden er zelfs een paar grapjes gemaakt.
Rotzooi
Copyright Marieke Wijntjes De rommel op het decor symboliseert heel duidelijk de emotionele bagage die beide partijen verzameld hebben. Ze drukken elkaar letterlijk met de neus op de feiten, door de rotzooi in elkaars gezicht te duwen. En dat er nog veel meer rommel op te rapen valt, blijkt wel als aan het eind van de voorstelling een nog veel grotere stapel troep neervalt op de speelvloer. Suburbia laat hiermee zien dat het sociale taboe omtrent dit soort relaties wat hen betreft aan een schoonmaakbeurt toe is en dat er soms meer speelt dan alleen een strafbaar feit. Oordeel of geen oordeel, het is fascinerend om te zien wat de gevolgen zijn van de liefde tussen een volwassen man en een kind.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|