Alfabet Soep [Meekers Uitgesproken Dans]

Toetjesland! Welk kind wil daar niet naartoe? Nooit meer enge groentes eten en verstandig fruit. Het thema van de voorstelling ‘Alfabet Soep’ zal veruit de meeste kleine kinderen aanspreken. O, wat geweldig zou het zijn als Toetjesland echt bestond! In ‘Alfabet Soep’ gaan bezoekertjes mee in Candy’s fantasie. In haar droomwereld is er ergens voorbij de regenboog een land waar je nooit meer spruitjes hoeft te eten.

Een geweldig grote mond vult het toneel. In de rode lippen lijken lichtjes te zitten, de tanden staan blinkend op een rij. We zien de roze tong en het verhemelte. We kunnen zelfs tot achter in de mond kijken. Het ziet er fantastisch uit; de kindermonden in de zaal gaan ook open, van verwondering.
De zeven spelers en dansers van ‘Alfabet Soep’ komen niet vanuit de coulissen op, ze komen de trappen in de zaal afstormen, luid brullend. Een huivering trekt door de zaal; ’t is best eng voor de kleintjes. Een flink aantal schuift dichter tegen mama aan of kruipt bij papa op schoot. De dansers blijken achterna te worden gezeten door een banketbakker met een grote slagroomtaart. Op het toneel gillen en rennen ze nog wat door, waaruit een prachtige dans voortkomt.

Zoet!
Kleine Candy (Karolien Verlinden), vlechtjes in haar haren en gekleed in roze satijnen jurk met roze tule, loopt tot vlak voor de eerste rij. Ze ziet er zoet uit. Ze hoúdt ook van zoet: van snoep en ijs. Maar ook van patat en pasta. En ze moet niks hebben van prei en asperges. Noch van broccoli en boontjes. En dus zoekt ze het land van haar dromen: Toetjesland.

Groene griezel
Onderweg belandt Candy in een vreemde voedselfantasiewereld; alle scènes gaan over eten. Zo komt ze een griezel tegen, die door zijn lange gestalte en groene lange jas en broek eng veel op een prei lijkt. Als hij de panden van zijn lange jas openslaat, blijkt hij aan de binnenkant allemaal groentes te hebben hangen. Een mooie vondst. De griezel (de langste danser van het gezelschap) is een mooie variant op een vieze man, en zo ziet Candy hem ook: als een engerd die haar aan de wortels probeert te krijgen. Een paar scènes later is Candy in een grote pan beland en wordt er soep van haar gemaakt. Ze krijgt slierten vermicelli in haar haren, op haar gezicht en keurig gedrapeerd over haar benen.

De wereld op z’n kop
‘Alfabet Soep’ is een sprookje, maar doet ook denken aan ‘Alice in Wonderland’ en ‘The Wizard of Oz’. Toch lieten choreografen Arthur Rosenfeld en Ana Teixidó zich vooral inspireren door de films van de Marx Brothers, waarin de logica volledig op zijn kop wordt gezet. Dat laatste zal de kleine bezoekers zeker ontgaan, want hun referentiekader reikt natuurlijk niet verder dan zeg Dolfje Weerwolfje, of Pluk van de Petteflet.
Feit is dat ze een hele mooie voorstelling te zien krijgen. Met geweldige choreografieën, uitgevoerd door onuitputtelijke dansers. De muziek is leuk en afwisselend. En het thema, het thema van de vier P’s – patat, pizza, pannenkoeken en pasta – ja, dat boeit kindjes altijd.