Een imposant houten decorstuk vult het toneel. In het midden van het heuvelachtige gevaarte staat een cilinder rechtop. Daarbinnen gebeuren verschrikkelijke dingen. Het publiek mag er af en toe even in koekeloeren als het omhulsel omhoog gaat en dan zijn in het begin kreten van walging niet te onderdrukken. Maar het gigantische decorstuk is af en toe een hele hindernis voor de acteurs waardoor je soms gespannen zit te kijken of een acteur de bovenkant van de heuvel wel of niet zal halen zonder uit te glijden. Het leidt een beetje af, terwijl deze 'Ajax' toch echt een toneelstuk is om je hoofd bij te houden.
Copyright Sanne Peper
De tragediedichter Sofokles schreef 'Ajax' rond 445 voor Christus. In die tijd werd er geworsteld met thema's als rechtvaardigheid, burgerfatsoen en gemeenschapsgevoel. De roerige Griekse democratie is duidelijk te voelen, ook in deze hedendaagse bewerking al kunnen er natuurlijk hier en daar wel vergelijkingen gemaakt worden met het nu. Gedurende 1 uur en 45 minuten laten spelers van Toneelgroep Amsterdam en De Theatercompagnie zien wat voor een held Ajax was.
Waanzinnig
Als het publiek kennis maakt met Ajax (Hans Kesting) wordt er niet meteen aan een held gedacht. Nadat de wapenuitrusting van Achilles aan z'n neus voorbij is gegaan, is Ajax waanzinnig geworden; hij heeft een bloedbad aangericht. Godin Athene (Anneke Blok) heeft nog net weten te voorkomen dat de krijger zijn zwaard in mensenlijven stak en dus zijn schapen het slachtoffer geworden. Als Ajax met zijn daden wordt geconfronteerd stort hij in en pleegt hij zelfmoord om z'n zelfrespect te behouden. Hans Kesting bezorgt je kippenvel door de manier waarop hij Ajax speelt. Met zijn ogen vol emoties kijkt hij het publiek in. Het ene moment is hij woest, het volgende moment is hij neerslachtig, bang, verbitterd of houdt hij zich groot.
Copyright Sanne Peper
Tekst opdreunen
Na een bijzonder mooi toneelbeeld rond de dood van Ajax ongeveer halverwege de voorstelling, wordt er gesteggeld over z'n begrafenis. Iedereen wil zich ermee bemoeien. Van alle kanten komen personages aangelopen die tot dan toe of nog niet in de picture waren, of nog niet zoveel in te brengen hadden. Wat volgt zijn verhitte discussies. Hoewel het interessant is om te volgen, wordt er geen hoogtepunt meer bereikt. De andere acteurs spelen afstandelijker, waarbij het koor (Jappe Claes en Myranda Jongeling) de kroon spant, want het commentaar wordt te veel opgedreund.
Copyright Sanne Peper
