| Artikel |
Adams appels [Toneelhuis & Olympique Dramatique & LOD]
Een onverbeterlijke neonazi, een kleptomane verkrachter, een Palestijnse gangster, een zwangere alcoholiste en een rasoptimistische godsdienstwaanzinnige. Zie daar de belangrijkste personages uit ‘Adams Appels’. Klinkt bizar? Geloof het of niet: op toneel ziet het er nog gekker uit.
Copyright Koen Broos
Voor hun eerste samenwerking bewerkten het Vlaamse theatergezelschap Olympique Dramatique (onder de vlag van het Toneelhuis) en Dominique Pauwels (van muziektheatergroep LOD) het veelgeprezen filmscenario van de Deense Anders Thomas Jensen tot een musical. Stijn van Opstal (als rechts-extremist met piepstem) en gastacteur Koen de Graeve (als godvrezende geestelijke) spelen hierin de hoofdrollen. Acht acteurs,een buikdanseres en een vierkoppige band staan hen hierin bij.
Een spelende God
Het verhaal van deze opmerkelijke productie luidt als volgt. Ex-gevangene en neonazi Adam O. Petersen moet voordat hij definitief vrijkomt een reïntegratieprogramma volgen in de kerkgemeenschap van priester Ivan. Die verlangt van hem dat hij zichzelf een doel stelt. Adam gaat hiermee akkoord en spreekt af een appeltaart te maken van de appels uit de boomgaard. Daarmee denkt hij er makkelijk van af te komen. Maar het is of God ermee speelt: vanaf dat moment bedreigen wormen, kraaien en de meest vreselijke stormen de oogst.
Copyright Koen Broos
Goedheid van de mens
Zwaarder nog dan de natuurcrises is voor Adam wellicht de omgang met de andere bewoners van de leefgemeenschap. Want niet alleen zijn mede ex-gedetineerden vertonen vreemd gedrag: ook bij Ivan lijkt een flink steekje los. Met zijn onwrikbare geloof in de goedheid van de mens weet hij alles recht te praten wat krom is. De zelfmoord van zijn vrouw, de zware handicap van zijn zoon, de tumor in zijn hoofd... In de ogen van de geestelijke is dit allemaal nooit gebeurd. Het onverbeterlijke optimisme van de priester verwijst naar het oudtestamentische verhaal van Job, die zonder aantoonbare reden alles verliest wat hem dierbaar is. Toch blijft hij halsstarrig geloven in de juiste bedoelingen van de Heer.
Snerpende gitaren
De link met de bijbel komt eveneens tot uitdrukking in de door Dominique Pauwels gecomponeerde popliedjes die in ‘Adams appels’ veelvuldig te horen zijn. Het verschil met traditionele musicals is dat deze zogenoemde “hymnes” het verhaal hier niet voortzetten, maar het voorgaande juist parodiëren. “Iemand als jij / Niemand kan mijn dromen groter maken / Als ik werkelijk ben,” zingt het gezelschap bijvoorbeeld onder begeleiding van snerpende gitaren vlak na aanvang van het stuk.
Rammelende bandkwaliteit
Copyright Koen Broos Wie van dergelijke teksten geen genoeg kan krijgen zit in de eerste helft van de voorstelling goed. In rap tempo volgen nummers als “Goodmorning Song” en “Geloof in de Taart-lied” elkaar dan op. Zelfs zo regelmatig dat Adam op een gegeven moment verstoord aan Ivan vraagt: "Ga je nú zingen?". Ook het publiek reageert verschillend op deze songs. Terwijl de ene helft bij elk grapje gewillig meelacht, blijft een ander deel van de zaal stoïcijns voor zich uit kijken. Een rammelende bandkwaliteit en slechte vocale partijen maken de muzikale intermezzo’s bij tijd en wijle tot een extra zware kluif. Gelukkig zorgen op die momenten het prachtige decor van Peter Missotten en de veelkleurige kostuums van Lies van Assche voor voldoende afleiding.
Over de top toneelbewerking
Naar het einde toe neemt de lieddichtheid af en krijgt het spel de overhand. Hoewel het scenario vanaf dat ogenblik zwarter en cynischer wordt, komt dit de voorstelling zelf ten goede. Het vrienden-onder-elkaar-gehalte maakt plaats voor gedegen acteerwerk, waarin vooral de twee hoofdrolspelers uitblinken. Maar ook Tom Dewispelaere als de dikbuikige verkrachter en Annet Malherbe als de zwangere drankorgel zetten hun karakters overtuigend neer.
Het blijft echter de vraag waarom Olympique Dramatiqe en LOD Jensens fanatsierijke script tot een absurdistische musical hebben bewerkt. De kracht van de veelgeprezen film is juist dat het verhaal door de sobere weergave daarvan nergens vulgair overkomt. Iets wat van deze over de top toneelbewerking allerminst te zeggen is. Het aanstekelijke spel van de acteurs zorgt er voor dat ‘Adams appels’ tot het einde toe goed uit is te houden. Voor herhaling vatbaar is een dergelijke productie evenwel niet.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|